مىفرمود : اين امر را جز صاحبش كسى دعوى نكند جز آنكه خداوند رشتهء عمرش را ببرد . ( 1 ) 6 - امام صادق ( ع ) فرمود : هر كه با امام بر حق كسى را كه امام بر حق نيست شريك داند ، به خدا مشرك است . ( زيرا نصب امام خاص به خدا است و عقيده به امام غير منصوب از طرف خدا شركت در كار مخصوص به خدا است ) . ( 2 ) 7 - محمد بن مسلم گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : مردى به من گفت : آخرين امام را كه بشناسى ، زيانت ندهد كه اوّلى را نشناسى گويد : فرمود : خدا اين را لعنت كند كه من نشناخته دشمنِ اويم ، آيا مىتوان امام آخر را شناخت جز به وسيلهء امام اول . ( 3 ) 8 - ابن مسكان گويد : از شيخ ( يعنى امام و تعبير بدان از راه تقيه است و مقصود از آن مقتداى عظيم الشأن است و منظور امام كاظم ( ع ) است - از مجلسى ( ره ) ، پرسيدم از ائمه ( ع ) فرمود : هر كه يكى از زنده‌ها را منكر شود ، محققاً منكر گذشته‌ها است . ( 4 ) 9 - محمد بن منصور گويد : از آن حضرت پرسيدم از قول خدا عز و جل ( 28 سوره اعراف ) : « وقتى يك هرزگى كنند گويند پدران خود را مرتكب آن ديديم و خدا ما را بدان دستور داده . بگو خدا دستور به هرزگى نمىدهد . آيا نسبت به خدا چيزى كه ندانيد مىگوئيد » ؟ گويد : فرمود : آيا كسى را ديدى كه معتقد باشد خدا دستور داده به