( 1 ) آنها اثاث و نمود بهترى در زندگى خود داشتند » . من گفتم قول خدا ( 75 ) : « هر كه در گمراهى باشد خداى بخشاينده به او مدد خوبى در زندگى مىدهد » يعنى چه ؟ فرمود : همهء آنها در گمراهى بودند ، ايمان به ولايت امير المؤمنين و ولايت ما نداشتند و گمراه و گمراه‌كننده بودند و به اين ضلالت و سركشى آنها مىرسيد تا مىمردند و خدا « آنها را به بدترين جايگاه و سست‌ترين وضع قشون مىكشانيد » گويد : گفتم قول خدا ( 76 ) : « تا آنگاه كه ببينند آنچه به آنها وعده شده است به خوبى بدانند كيست آن كه جايگاه بدتر و لشكر ناتوان ترى دارد » ( يعنى چه ؟ ) فرمود : اما اين كه مىفرمايد تا ببينند آنچه به آنها وعده شده است ، مقصود خروج و ظهور امام قائم است كه به ساعت از آن تعبير شده به خوبى آن روز را بدانند و بفهمند آنچه را از طرف خدا به دست امام قائم بر آنها فرود آيد و اين است قول خدا كه : « كيست كه جايگاه بدترى دارد يعنى نزد امام قائم و لشكر ناتوان‌ترى دارد » گفتم : قول خدا ( 76 ) : « و بيفزايد خدا به راهنمائى هدايت يافتگان » فرمود : خدا در آن روز رهنمائى به رهنمائى آنها بيفزايد براى پيروى از امام قائم چون او را رد نكند و منكر نشوند . گفتم قول خدا ( 87 ) : « اختيار شفاعت ندارد مگر كسى كه نزد خداى رحمان عهدى بسته » فرمود : يعنى مگر آن كسى كه به وسيلهء ولايت امير المؤمنين ( ع ) و ائمه ( ع ) براى خدا دين دارى كرده است ، اين عهد معتبر نزد خدا ، گويد : گفتم قول خدا ( 96 ) : « به راستى كسانى كه گرويدند و كار شايسته كردند خدا به زودى بر ايشان دوستى مقرر سازد » فرمود : ولايت امير المؤمنين است آن ( ودّى ) كه خدا تعالى فرموده است ، گفتم قول خدا ( 97 ) : « پس همانا آن را به زبانت آسان كرديم تا بدان مژده بدهى پرهيزكاران را و بيم دهى مردمى لجباز و سرسخت