( 1 ) از اهلش ) و حرام كند بر آنها خبائث را ( گفتهء مخالف را ) و بنهد از دوش آنها بار سنگين را كه به دوش دارند ( و اين بار سنگين گناهانى است كه قبل از معرفت فضل امام مرتكب بودند ) و زنجيرهاى گرانى كه بر دوش داشتند ( و آن همان گفتارشان بود نسبت به ترك فضل امام كه مأمور بدان نبودند ، و چون فضل امام را شناختند و فهميدند خداوند بار سنگين را از دوش آنها بنهاد كه همان گناهانشان بود ، سپس نسبت آنها را بيان كرده و آنها را معرفى نموده و فرموده ) : « آن كسانى كه ايمان آوردند ( يعنى به امام ) و او را تأييد كردند و يارى نمودند و پيروى كردند نورى را كه همراه او فرود آمده است ، آنان همان رستگارانند » . يعنى آن كسانى كه از پرستش جبت و طاغوت اجتناب كردند ، جبت و طاغوت فلان است و فلان و فلان و عبادت پيروى مردم است نسبت به آنها ، باز خدا فرموده است ( 54 سوره زمر ) : « باز گرديد به سوى پروردگار خود و تسليم او شويد » و سپس به آنها پاداش داده و فرموده است ( 64 سوره يونس ) : « براى آنها است مژده در زندگى دنيا و آخرت » و امام به آنها مژده دهد به قيام قائم و ظهور او و كشتن دشمنانشان و به نجات در آخرت و ورود بر محمد ( ص ) و خاندان راست گويش بر سر حوض . ( 2 ) 84 - از عمار ساباطى گويد : پرسيدم از امام صادق ( ع ) از قول خدا عز و جل ( 162 سوره آل عمران ) : « آيا پس كسى كه پيروى كرد از رضوان خدا چون كسى كه به خشم خدا گرفتار شد و جايش دوزخ است و چه بد سر انجامى است ( 163 ) آنان درجاتى دارند نزد خدا » فرمود : آنها كه پيرو رضوان خدايند همان ائمه‌اند و هم آنها ميزان