( 1 ) 73 - از على بن جعفر ، گويد : شنيدم از ابو الحسن ( ع ) مىفرمود : چون رسول خدا ( ص ) در خواب ديد كه : تيم ( ابو بكر ) و عدى ( عمر ) و بنو اميه به منبر او بر مىآيند ، غمنده شد ، پس خدا تبارك و تعالى قرآنى به او فرو فرستاد تا بدان تسليت جويد ( 116 سوره طه ) : « و گاهى كه به فرشته‌ها گفتيم براى آدم سجده كنيد ، پس همه سجده كردند جز ابليس كه سرباز زد » سپس خدا به او وحى كرد اى محمد من فرمان دادم و فرمانم نبردند ، تو بيتابى مكن كه فرمان دهى و فرمانت نبردند در بارهء وصيت . ( 2 ) 74 - از حسين بن نعيم صحاف گويد : پرسيدم از امام صادق ( ع ) از تفسير قول خدا ( 2 سوره تغابن ) : « برخى از شما كافر باشند و برخى از شما مؤمن باشند » فرمود : خدا ايمان آنها را به موالات و دوستى ما شناخت و كفر آنها را با آن هم سنجيد ، روزى كه از آنها پيمان گرفت و آنها ذره‌اى بودند در پشت آدم و از آن حضرت پرسيدم از تفسير قول خدا عز و جل ( 12 سوره تغابن ) : « فرمان بريد خدا را و فرمان بريد رسول خدا را ، اگر رو گردانيد پس همانا آنچه به عهدهء رسول ما است ابلاغ هويدا است » . در پاسخ فرمود : هلا ، به خدا كسانى كه پيش از شما بودند هلاك نشدند و هيچ هالكى به هلاكت نرسيده پيش از قيام قائم ما ( ع ) جز براى ترك ولايت ما و انكار حق او ، رسول خدا ( ص ) از اين دنيا بيرون نرفت تا حق ما را به گردن اين مردم بار كرد و ثابت نمود و خدا هر كه را خواهد به راه راست رهنمايد . ( 3 ) 75 - از على بن جعفر از برادر خود موسى ( ع ) در تفسير قول