( 1 ) معاف داشت ، گويد : چندى نگذشت كه منصور بن جمهور به كوفه آمد و آنچه جابر مىگفت به جا آورد . باب در اينكه ائمهء أطهار ( ع ) چون بر سر كار آيند به حكم داود و خاندان داود قضاوت كنند و گواه نخواهند 1 - ابى عبيده حذاء گويد : در دوران امام باقر هنگامى كه وفات كرد ما شيعه چون گله بىچوپان سر گردان بوديم و به سالم بن ابى حفصه ( زيدى متعصب بود كه امام صادق او را لعن و تكفير كرد ) بر خورديم ، او به من گفت : اى ابى عبيده امامت كيست ؟ گفتم : امامان من آل محمدند ، گفت هلاكى و هلاك مىكنى ، آيا من و تو از امام باقر ( ع ) نشنيديم كه مىفرمود : هر كه بميرد و بالاى سرش امامى نباشد به مردن جاهليت مرده است . گفتم : آرى به جان خودم و من خودم در حدود سه روز پيش از اين خدمت امام صادق رفته بودم و معرفت آن حضرت به امامت به من روزى شده بود از طرف خدا ، و من به امام صادق ( ع ) گزارش دادم كه سالم به من چنين و چنان گفت فرمود : اى ابا عبيده امامى از ما نميرد تا به جاى خود گذارد كسى كه مانند او كار كند و به روش او برود و بدان چه او مردم را مىخواند بخواند اى ابا عبيده به راستى مطلب اين است كه آنچه به داود ( ع ) داده شد جلو