جهان ، سراسر مرا بود ومن حسين را كشته باشم وتيغ به روى أو كشيده ، وبه خداى گمان نبرم كه كسى خداى سبحانه را ملاقاة كند وخون حسين بر گردن أو بود ، مگر آنكه ميزان عمل أو سبك بود وهرآينه خداى سبحانه در أو نظر نكند وأو را از گناه پاك نخواهد واز براي أو عذابي دردناك خواهد بود . چون بامدادان أبو عبد اللّه بيرون شد ، از هر كس خبري مىشنيد . در آن جمله مروان بدو رسيد وگفت : اى أبو عبد اللّه ! پند من بپذير تا رستگار شوى . أبو عبد اللّه فرمود : تا چه خواهى گفت . گفت : با بيعت يزيد تن در ده كه تو را خير هر دو جهان در اين بود . أبو عبد اللّه فرمود : « انّا للّه وانّا اليه راجعون » بر اسلام سلام « 1 » باد كه امّت رسول را با چون يزيد ، سروكار افتد ومن خود از نياى خويش رسول خداى شنيدم كه مىگفت : خلافت بر آل بوسفيان نسزد ورياست امّت بر ايشان حرام باشد . وميان ايشان سخن به درازا كشيد ومروان خشمگين روى بگردانيد وراه خويش گرفت . « 2 » محمّد بن علىّ الباقر عليه السلام گويد : روزى أبو عبد اللّه حسين بن علي به خدمت برادر خويش حسن بن علي شد وچون حسن را بديد ، گريه آغاز كرد . حسن فرمود : گريهء تو از چيست ؟ گفت : از آنچه بر تو رود . حسن فرمود : مرا به زهر شهيد كنند وبه سهولت بازرهم ، ولى چون روز تو روزى مباد ؛ سى هزار تن از آل اميّه با آنكه دعوى اسلام كنند ، بر قتل تو اتفاق جويند وخون پاك تو بريزند وحرمت تو را ضايع گذارند وزنان وفرزندان تو را أسير كنند وأثاث ومتاع تو غارت نمايند ؛ آن‌گاه خداى سبحانه آل اميّه را نفرين كند وآسمان خون وخاكستر ببارد وهمه چيز بر تو بگريد ، حتى وحش در

--> ( 1 ) . وعلى الاسلام السلام كناية از اين است كه در اين صورت اسلام از دست خواهد رفت . ( 2 ) . الفتوح ص 827 ؛ بحار الأنوار ج 44 / 326 ؛ أعيان الشيعة ج 1 / 588 اللهوف ص 99 .