تولّد امام حسين ( ع ) أبو عبد اللّه السّبط الامام الوفىّ السّيّد الزكىّ التابع لمرضاة اللّه والدّليل على ذات اللّه الحسين بن علىّ عليه السلام به روز سيّم از ماه شعبان در سال چهارم هجرى به مدينهء رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلم سعادت ولادت ارزانى داشت . وچون هفت‌ساله شد نياى أو رسول خداى با رفيق أعلى پيوست وچون به سى وشش رسيد ، أمير المؤمنين على فايز « 1 » گشت وچون از شهادت پدر ده سال برآمد « 2 » ، برادرش امام أبو محمد حسن بن علي - سلام اللّه عليه - را اجل دريافت وولايت عهد به نصّ حسن بدو مفوّض گشت . أبو عبد اللّه جعفر صادق عليه السلام گويد : چون حسن را وقت فرا رسيد وأو را به سعى معاوية زهر قاتل چشانيدند ، با قنبر گفت : برادرم محمّد بن علي را فرا « 3 » من خوان . قنبر گويد به نزد أو شدم وبىگاه « 4 » بود ، چون مرا بديد ، عظيم بهراسيد . گفتم : أبو محمّد را أجابت فرماى . برجست وبر عجلتى هرچه تمامتر بيرون دويد ، چنان كه بند موزهء « 5 » خويش به هم نتوانست پيوست . چون فرا رسيد ، سلام داد وبايستاد . حسن فرمود : بنشين واز چون تويى نشايد كه نهان ماند آن سخن كه مردگان بدان زنده شوند و

--> ( 1 ) . اشاره به كلام « فزت وربّ الكعبة » است كه حضرت پس از أصابت شمشير به سر مباركشان ، فرمودند . ( 2 ) . سپرى شد . ( 3 ) . به ، نزد . ( 4 ) . بىموقع ، نابهنگام ( 5 ) . كفش