مخصوصا تربيت افراد مملكت مىشود . نوع ديگر « مخارج انحطاطى وانتقاصي » است . مقصود از اين نوع مخارج هزينه‌هايى است كه هيچ‌گونه نفعي از آنها حاصل نمىشود نه نفع عموم مردم ونه حتى نفع يك فرد . اين نوع هزينه‌ها عبارت است از مخارجى براي تجمل وترتيب أثاثه مجلل وظروف زر وسيم وخدم وحشم وعمارتهاى زيبا ولباسهاى فاخر كه بيش از حدّ لزوم بكار برده مىشود . بدايع‌نگار در سال تحرير كتابچهء مداخل ومخارج ، جمعيت إيران را « بيست كرور » ذكر مىنمايد ومىگويد : « از اين بيست كرور اگر دو عشر آن در طلب مداخل اختراعى باشند . . . هشت عشر ديگر . . . نفقه خور اين دو عشرند . « . . . متأسفانه كساني كه توانايى مالي دارند ، فقط در فكر مخارج انتقاصي هستند وعمارات عاليه واثاثهء متجمل فرآهم مىسازند ولباسهاى فاخر مىپوشند واين نوع زندگانى را أسباب احترام خود قرار مىدهند و « پيداست كه اين معنى تا چه مايه أسباب خرابى مملكت وپريشانى اهالى مملكت شده است ومىشود . » براي پايان بخشيدن به اين نابسامانيها ، توصيه مىكند كه مردم به جانب كشاورزى وپيشه وهنر بازرگانى روى آورند واز هزينه‌هاى بىمعنى ولا طائل روى بگردانند ومخصوصا به تحصيل هنر بپردازند وتدبير كار وتهيهء معاش مملكت را ، روى حساب آورند واز « صورت دخل وخرج مملكت » غافل نمانند . بدون ترديد چنانچه وضع نابسامانى كه در آن موقع مملكت داشته ادامه يابد ، روز به روز تسلط كشورهاى مترقى به كشورهاى ضعيف وناتوان گسترش خواهد يافت وضعف نيروى اقتصادى مايهء استيلاى بيگانگان خواهد بود . براي آگاهى به وضع حقيقي كشور بايد سازمان آمار براي كشور ايجاد كرد تا ميزان نيازهاى كشور معلوم گردد واين « تحرير نفوس » به منظور آگاهى به احتياجات و