كرده بود كه در شرايط صلح جانشينى براي خود نگمارد . براي رفع اين معضل نيز ، توسط جعده دختر أشعث حضرت را زهر قاتل چشاند وأو را به شهادت رساند . سپس به تمام شهرها وبلاد اسلامى نامه‌ها فرستاد تا براي يزيد از مردم بيعت ستانده شود . به والى مدينه سعيد بن عاص نوشت از همه بيعت بگير مگر چهار تن وآنها : عبد اللّه بن عمر ، عبد اللّه بن زبير ، عبد الرحمن بن أبي بكر وحسين بن علي . معاوية چارهء اين كار را چنان ديد كه تا زنده است مىبايست مجال را بر مخالفان خود تنگ كند . از اين رو ، راهى مدينه شد وبا اجراى خدعه‌اى غريب ، مردم را به بيعت با يزيد واداشت « 1 » . وخيال واهى بر خاطر فاسد خود كرد كه مشكل أو با حسين حل گشت . در اين دوران فعاليتهاى سياسي حضرت فزونى يافت . به سران وصحابه وتابعين نامه‌ها نوشت وآنان را عليه يزيد شوراند . در منى براي مردم خطبه خواند ورذائل كردار اين پدر وپسر را برشمرد وفضائل ومكارم پدر وبرادر خود را گوشزد كرد . از پيامبر نقل فرمود كه « إذا ظهرت البدع ولعن آخر هذه الأمّة اوّلها ، فمن كان عنده علم فلينشره فانّ كاتم العلم يومئذ كاتم ما انزل اللّه على محمّد » « 2 » آنگاه كه بدعتها ظاهر شود وآنان كه بعدها به اسلام گرويدند ، مسلمانان نخستين را لعن كنند واگر كسى بداند وعلم خود را آشكار نسازد مانند كسى است كه دين خدا را كتمان كند . پس از شهادت امام حسن عليه السلام امام حسين به مدت ده سال امامت خود ، لحظه‌اى خاموش ننشست . نامه‌هاى بسيارى به معاوية نوشت وقبايح اعمال أو را بدو بازگفت . گاه حكم مصادرهء اموالى را كه از يمن به شام مىبردند صادر مىكرد وميان بني هاشم

--> ( 1 ) . ر . ك : عقد الفريد ، ابن عبد ربه ج 2 / 248 ؛ الإمامة والسياسة ، ابن قتيبة ج 1 / 138 . ( 2 ) . جامع الصغير ، جلال الدين سيوطى ج 1 / 31 .