حركت امام از مكّه به سوى عراق چون امام حسين بن علي عليه السلام عزيمت عراق را مصمّم كرد وپسر عمّ خويش مسلم بن عقيل را به كوفه فرستاد ، عبد اللّه عبّاس وعبد اللّه زبير هر دو به نزد أو شدند وبه أقامت خانهء خداى أشارت كردند واز غدر ومكر وسوء عشرت « 1 » وقبح سيرت مردم كوفه شرحي براندند . امام فرمود : مرا جدّم رسول خداى به كارى فرموده است واز فرمان أو مرا گزيرى نيست . روز ديگر عبد اللّه عباس بازآمد وپردهء مناصحت ومخالصت ساز كرد « 2 » وگفت اگر لا بدّ به ترك خانهء خداى وحرم جدّ خويش خواهى گفت ، بارى به جانب يمن وحجاز رو كه در آن نواحي شيعهء پدر تو أمير المؤمنين على بسيار باشند وتو را پناه دهند وبه يارى تو برخيزند ودر آنجا حصنهاى محكم ودرّه‌ها وكوهسارهاى سخت بود كه به وقت ضرورت به آن پناه توانى جست ، كه كسى را با تو دسترس نبود . « 3 »

--> ( 1 ) . بدرفتارى وزشتى كردار ( 2 ) . پرده ساز كردن : آشكار كردن ، ظاهرسازى كردن ؛ مناصحت : اظهار محبت وشفقت نمودن . در اينجا به معناى نصيحت وموعظه نيست زيرا وى با قيام حضرت مخالف نبود تنها در مورد فرآهم نبودن مقدمات قيام ترديد داشت . مخالصت : از روى صفا وخلوص گفتن . ( 3 ) . امام حسين عليه السلام روز يكشنبه 28 رجب سال 60 از مدينه به سمت مكة خارج شد . شب جمعه سوم شعبان وارد مكة -