مىكرد ، براى تكريم و سپاسگزارى از وى ، بازماندگانش در پاى قبرش ، شترى را به طرز دردناكى پى مىكردند . اسلام چگونه با اين خرافات جنگيده است ؟ اين گونه اعمال ( هيچ كدام با منطق و انديشه علمى سازگار نيست ، زيرا با افروختن آتش‌باران نازل نمىشود و زدن گاو نر ، تأثيرى در گاو ماده نمىگذارد و داغ كردن شتر سالم باعث بهبودى شتر بيمار نمىگردد و . . . ) ، نوعى زجر و ستم به حيوانات بوده است . اگر ما اين عقايد و رفتار را با قوانين متقن اسلام كه درباره حمايت از حيوانات وارد شده است مقايسه كنيم ، خواهيم گفت : اين شريعت ، نقطهء مقابل افكار محيط بوده است . ما در اينجا از ميان ده‌ها دستور اسلامى درباره حمايت حيوانات ، فقط به يكى از آن‌ها بسنده مىكنيم : رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم مىفرمايد : هر حيوان سوارى بر صاحب خود شش حق دارد : 1 . در هر منزلى فرود آمد ، آن را علوفه دهد . 2 . اگر از آبى مىگذرد ، آن را بر حيوان عرضه بدارد . 3 . بر صورت او تازيانه نزند . 4 . موقع سخن گفتن طولانى ، بر پشت آن قرار نگيرد . 5 . بار زيادتر از توانايى بر آن حمل نكند . 6 . حيوان را به پيمودن راهى وادار نكند كه از توانايى آن بيرون است . « 1 » 6 . كيفيت معالجه بيماران اگر كسى را عقرب يا مار مىگزيد ، بر گردن مار و عقرب گزيده زيور آلات طلايى مىآويختند و معتقد بودند كه اگر مس و قلع همراه خود داشته باشد مىميرد . بيمارى « هارى » را كه معمولا از گاز گرفتن سگان بيمار به وجود مىآيد ، با ماليدن كمى از خون

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ص 228 ، همچنين براى آگاهى از روايات مربوط به حقوق حيوانات « ر . ك : الشئون الاقتصادية ، ص 130 - 159 » .