با در نظر گرفتن مطالبى كه درباره حضرت موسى و عيسى نقل كرديم ، ديگر جايى ندارد كه در قبول اين نوع جريان‌ها به خود ترديد راه دهيم . اكنون سؤال مىشود كه هدف از اين حوادث فوق العاده چه بوده است ؟ همانطور كه يادآور شديم ، اين نوع اتفاق‌هاى غير عادى مخصوص پيامبر گرامى نيست ، بلكه تولّد پيامبران ديگر نيز با اين نوع حوادث مقارن و همراه بوده است . علاوه بر قرآن ، تاريخ امت‌ها و ملت‌هاى يهود و مسيح ، اين نوع سرگذشت‌ها را دربارهء پيامبران خود نقل كرده‌اند . گذشته از اين ، اين نوع حوادث ، حس كنجكاوى جباران و ستمگران را كه ملت‌ها را به بند كشيده‌اند ، تحريك مىكند كه دربارهء اين حوادث بينديشند و از خود بپرسند : چه شد كه خانهء گلى پيرزنى شكاف برنداشت ، امّا كنگرهء عظيم ايوان كسرى فرو ريخت ؟ چرا آتش آتشكدهء فارس ، با بودن همه نوع وسايل سوخت و خاموش گشت ؟ چرا بت‌هاى دور كعبه سرنگون گشتند ؟ در حالى كه همه چيز در جاى خود باقى بود ؟ اگر در علّت اين حوادث مىانديشيدند ، مىفهميدند كه اين رويدادها از سپرى گشتن دوران بت‌پرستى بشارت مىدهد و اين كه به همين زودى مظاهر قدرت‌هاى اهريمنى به نابودى كشيده خواهد شد . اصولا لازم نيست كه حوادث در همان روز وقوع مايه عبرت و وسيلهء پند و اندرز گردد ؛ بلكه كافى است كه حادثه‌اى در سالى رخ دهد و پس از ساليان درازى از آن بهره‌بردارى شود . حوادث شب ميلاد آن حضرت مىتواند از اين مقوله باشد ، زيرا هدف از آن‌ها ايجاد تكان و توجه در قلب‌هاى مردمى بود كه در بت‌پرستى و ظلم و بيدادگرى غرق شده بودند . مردم عصر رسالت و يا كسانى كه پس از آن آمده‌اند ؛ وقتى نداى مردى را مىشنوند كه با تمام قدرت به ضديّت با بت‌پرستى و ظلم و بيدادگرى برخاسته است ، آن‌گاه كه سوابق زندگى او را مطالعه و بررسى مىكنند ، ملاحظه مىكنند كه در شب ميلاد اين مرد ، حوادثى رخ داده است كه با دعوت او كاملا هم آهنگ است . طبعا تقارن اين دو