از حسن اتفاق داناى عرب ( كاهن عسفان ) ، تا چشمش به هاشم افتاد ، زبان به مدح وى گشود و طبق قرارداد ، « اميّه » مجبور شد جلاى وطن كند و ده سال در شام اقامت گزيند . « 1 » آثار اين حسد موروثى 130 سال ، پس از اسلام نيز ادامه داشت و جناياتى به بار آورد كه در تاريخ بىسابقه است . داستان گذشته ، علاوه بر اين كه آغاز عداوت دو طايفه را روشن مىكند ؛ علل نفوذ امويان را در محيط شام نيز واضح مىسازد و معلوم مىشود كه روابط كهن امويان با اهالى اين مرز و بوم ، مقدّمات حكومت امويان را در اين مناطق فراهم ساخته بود . هاشم ازدواج مىكند « سلمى » دختر « عمرو خزرجى » زن شريفى بود كه از شوهر خود طلاق گرفته و حاضر نبود با كسى ازدواج كند . « هاشم » در يكى از مسافرت‌هاى خود به شام ، موقع مراجعت در يثرب ( مدينه ) ، چند روزى اقامت گزيد و از « سلمى » خواستگارى كرد . عظمت و بزرگى « هاشم » و ثروت و جوان‌مردى او و نفوذ كلمه وى در ميان قريش ، توجه او را جلب كرد و با دو شرط حاضر شد با وى ازدواج كند : يكى از آن دو شرط اين بود كه موقع وضع حمل ، در ميان قوم خود باشد . مطابق اين قرارداد پس از آن‌كه مدتى با « هاشم » در مكّه به سر برد ، موقع ظهور آثار حمل به « يثرب » مراجعت كرد و در آنجا پسرى آورد ، او را « شيبه » نام نهادند كه بعدها به نام « عبد المطلب » مشهور شد و علّت اين لقب را مورّخان چنين مىنويسند : وقتى هاشم احساس كرد كه آخرين دقايق عمر خود را مىگذراند ، به برادر خود « مطلب » چنين گفت : برادر ! أدرك عبدك شيبة ، يعنى غلام خود شيبه را درياب . چون « هاشم » ( پدر شيبه ) فرزند خود را غلام « مطلب » خوانده بود ؛ از اين‌رو ، وى به نام عبد المطلب اشتهار يافت .

--> ( 1 ) . الكامل في التاريخ ، ج 2 ، ص 10 .