آ . ا آب در حادثهء كربلا ، آب و عطش لازم و ملزوم يكديگرند . كاروان ابا عبد الله ، كنار فرات فرود آمد ، ليكن سپاه ابن سعد ، فرات را به محاصره گرفت و آب را به روى امام حسين « ع » و اهل بيت و اصحابش بست و ميان امام و آب فاصله انداختند تا هم زودتر حسين « ع » را به تسليم وادارند و هم از خاندان رسالت انتقام بگيرند . به نقل مورّخان ، از سه روز قبل از عاشورا با محاصرهء فرات ، خيمه‌گاه امام در مضيقهء بىآبى قرار گرفت و كودكان اهل بيت را با ديدن رود فرات ، تاب تحمّل عطش كمتر مىشد . منع آب از زنان و كودكان و افراد عادى ( بويژه غير نظاميان ) در همهء اديان و مذاهب ، غير قانونى و عملى غير انسانى است ؛ بويژه در اسلام . سپاه اموى با بستن آب به روى ياران و فرزندان حسين « ع » ، اين كار خلاف شرع و مغاير با شرافت انسانى و جرم جنگى را مرتكب شدند و كسانى همچون مهاجر بن اوس ، عمرو بن حجّاج و عبد اللّه بن حصين به اين عمل مباهات مىكردند و زخم زبان مىزدند كه : حسين ! از اين آب ، درندگان و پرندگان مىخورند ولى تو حق ندارى از آن بچشى ! مسأله « آب » ، در ابعاد و صحنه‌هاى مختلف نهضت عاشورا مطرح است ، از قبيل : فرات و نهر علقمه ، مشك و عباس ، كودكان و العطش ، على اصغر و تير حرمله ، سقايى و علمدارى ، سنگابخانه ، آب خنك و سلام بر حسين ، غسل زيارت ، لبهاى تشنه ، بستن آب در كربلا ، مراسم طشت‌گذارى ، مهريهء فاطمه ، برداشتن كام با آب فرات ، سيراب كردن سپاه حرّ و . . . كه دربارهء هر كدام مىتوانيد به عنوان خاصّ آن در اين فرهنگ مراجعه كنيد . تشنگى كودكان و شهادت حسين با لب تشنه از فرازهاى برجستهء اين حادثه است . وقتى