امّ سليم گويد : پس با حسن بن على عليه السّلام برخورد كردم ، عرض كردم : آيا تو وصىّ پدر خويشى ؟ - و من از خردسالى او و پرسش خود در شگفت بودم . با اينكه از اوصاف آن دوازده امام كه سرور و برترينشان پدر آنان ( على بن ابى طالب عليه السّلام ) بود آگاه بودم و به آن از كتب پيشينيان پى برده بودم - فرمود : بله من وصىّ پدرم هستم . عرض كردم : نشانهء آن چيست ؟ فرمود : سنگريزه‌اى به من بده ، من سنگريزه‌اى برداشته به او دادم ، او آن را در ميان دستان خود نهاده همچون آرد نرم ساخت سپس آن را خمير كرده از آن ياقوت سرخ پديد آورد ، سپس مهر زده نقش آن آشكار گشت و آن را به من داد . به او عرض كردم : وصىّ شما كيست ؟ فرمود : كسى كه بتواند چنين كند در حالى كه ايستاده بود ، دست راست خود را دراز كرد تا آنجا كه از بام‌هاى مدينه گذشت و دست چپ خود را پايين آورده آن را به زمين نهاد ، بدون اينكه خم شود يا بالا رود . من پيش خود گفتم اكنون چه كسى وصىّ او را ( به من ) بنماياند ؟ از نزد او بيرون آمدم . پس با حسين عليه السّلام برخورد كردم . من از روى كتب آسمانى پيشين به ويژگيها و صفات او و نه نفر اوصياى از فرزندان او پى برده بودم ، جز اينكه او را به علّت خردسالى با شكل ظاهريش نمىشناختم از اين رو به او كه كنار حياط مسجد ( نشسته ) بود نزديك شده عرض كردم : سرورم شما كيستى ؟ فرمود : « امّ سليم ! من همانم كه تو در جستجوى اويى ، من وصىّ اوصيايم ، و پدر آن نه امام هدايت‌گر ( پس از خود ) من وصىّ برادرم حسن عليه السّلام ، و برادرم وصىّ پدرم على عليه السّلام ، و على عليه السّلام وصىّ جدّم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است » « 1 » . از گفتار او تعجّب نموده عرض كردم : نشانهء وصايت شما چيست ؟ فرمود : « سنگريزه‌اى بياور » « 2 » ، من سنگريزه‌اى از زمين گرفته به او دادم ، ديدم آن را ميان كف دستان خود نهاد ، همچون آرد نرم كرد ، سپس آن را خمير كرد از آن ياقوت سرخ پديد آورد و آن را با انگشتر

--> ( 1 ) أنا طلبتك يا امّ سليم أنا وصىّ الأوصياء ، و أنا أبو التّسعة الأئمّة الهادية و أنا وصيّ أخى الحسن ، و أخي وصىّ أبي عليّ ، و عليّ وصىّ جدّي رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله . ( 2 ) ايتيني بحصاة .