ابن سعد ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
353
الطبقات الكبرى ( فارسي )
( 1 ) و بيست و هفت درگذشت . اسحاق بن عيسى طبّاع * سعد بن ابراهيم بن سعد بن ابراهيم بن عبد الرحمان بن عوف زهرى ، كنيهاش ابو اسحاق بوده و به روزگار خلافت هارون سرپرست قضاى واسط بوده است ، سپس به روزگار خلافت مأمون و هنگامى كه مأمون هنوز در خراسان بود سرپرست قضاى بخش عسكر مهدى بغداد شد ، او كتابهاى پدرش را روايت مىكرد و از برخى محدثان بغداد حديث شنيد سپس از قضاوت در بغداد بر كنار شد ، او به حسن بن سهل كه در منطقه فم الصلح بود پيوست و حسن او را به سرپرستى قضاى لشكر خود گماشت ، سعد بن ابراهيم به سال دويست و يك در شصت و سه سالگى در منطقهء مبارك درگذشت . برادرش ، يعقوب بن ابراهيم بن سعد بن ابراهيم بن عبد الرحمان بن عوف زهرى ، كنيهاش ابو يوسف و محدثى مورد اعتماد و امين بود ، او اخبار مغازى و احاديث ديگرى را از پدرش روايت مىكرد و بغدادىها از او حديث مىشنيدند ، او از لحاظ فضل و پارسايى و حديث بر برادرش مقدم بود ، او در بغداد مىزيست سپس به حسن بن سهل كه در فم الصلح بود پيوست و همواره با او بود و همان جا به ماه شوال سال دويست و هشت درگذشت او از برادرش سعد چهار سال كوچكتر بود . سليمان بن داود بن على بن عبد اللّه بن عباس بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف بن قصىّ ، كنيهاش ابو ايوب و محدثى مورد اعتماد بوده است ، از ابراهيم بن سعد و عبد الرحمان بن ابى الزناد و جز آن دو حديث شنيده است و بغدادىها از او روايت كرده و احاديثى را نوشتهاند ، سليمان بن