آنان ميتوانيم انسانى شويم ساخته و پرداخته‌ى اسلام و قرآن ، آئينه‌ى بصيرت و ايمان . آنچه ما از امامان پرهيزكار چشم ميداريم همانست كه از قرآن داشته‌ايم . قرآن هدايت مىكند ولى بسوى خدا ، به مقصود مىرساند ولى مردم پرهيزكار را . شفا ميدهد ولى از بيماريهاى دل . نور ميپاشد ولى نور عقل و ايمان بر سطح دل و جان . خلاص مىكند از ديو جهل و شيطان ، كفر و نفاق . نجات مىبخشد از غضب كردگار و هلاكت ابدى . بىنياز ميگرداند از اظهار ذلت و عجز در پيش بريده‌هاى از خدا ، جلو ميبرد و حركت ميدهد و حيات مىبخشد حيات ايمان و جاويد . بسوى كمال مطلق و به سمت روح و ريحان ، رضاى خدا و رضوان . امام به حق نيز چنين است . امام به حق طالب را با جان قرآن آشنا مىكند ، نقش قرآن را در فرد و مجتمع پياده ميگرداند . جلو ميرود و جلو ميبرد ، بلند مىكند و بر لب چشمه‌ى حيات فرود مىآورد . امامان براى آن نيستند كه تب و سرماخوردگى ما را علاج كنند . سفره‌ى ساده‌ى ما را رنگين نمايند . الاغ پير ما را تبديل به مركب‌هاى آتشين كنند ما را از قتل و داغ و فراق و تبعيد و فشار زندگى برهانند . در زندگى اينها همه هست . امامان براى آنند كه ميان همه‌ى اينها خوشبخت بسازند ، انسان با ايمان درست كنند :