داشت ، امتداد شعاع همان آفتاب نبوت بود كه از اين مشعل پرفيض ، بر مردم نور افشانى ميكرد و خليفه‌ى جديد ، تمام عناصر مادى و معنوى موروثى را كه در شكل‌بندى جسمى و روحى او مؤثر ميتوانست بود ، در وجود خود داشت . و مصداق شايسته‌ى اين شعر : به خلافت نائل آمد ، چون متناسب و شايسته‌ى او بود همچنانكه موسى ، به شايستگى و تناسب ، به پيشگاه خدا بار يافت . بشمار مىرفت . ( 1 ) پس از پايان بيعت ، امام حسن عليه السلام دوران حكومت خود را با اين خطابه‌ى تاريخى و بليغ - كه در آن از مزاياى اهل بيت و حق مسلم آنان در مورد خلافت ، سخن رفته و به مردم در مورد حوادث خطرناكى كه فضاى تيره و ابرآلوده اجتماع ، آبستن آن بود ، هشدار داده شده است - آغاز كرد . در قسمتى از اين خطابه چنين گفت : « ما حزب پيروزمند خدا و خويشاوندان نزديك پيامبر و خاندان پاك اوئيم . يكى از دو بازمانده‌ى گران‌وزن رسول خدا در ميان امت و ثانى قرآن - كه در آن تفصيل هر چيز هست و از هيچ سو باطل را بدان راه نيست - مائيم . پس در تفسير قرآن از ما بايد يارى جست كه براى تأويل آن ، به گمان روى نمىكنيم بلكه به حقايق آن با يقين راه ميبريم . از ما فرمانبردارى كنيد كه اطاعت ما واجب و با اطاعت خدا و رسولش مقرون است . خداى - عز و جل - فرموده است : اى كسانى كه ايمان آورديد !