برابر خداى - عز و جل - در كار تو معذور باشم و تو اگر گفته‌ى مرا به كار بندى ، خودت بهره‌ئى بزرگ خواهى برد و مسلمانان نيز به صلاح و مصلحت خواهند رسيد . ( 1 ) « پس پيگيرى از راه باطل را فروگذار و همچون ديگر مردم به بيعت من درآ . چه ، تو خود ميدانى كه من به كار خلافت از تو شايسته‌ترم . از خدا بپرهيز و طغيان و سركشى را فروگذار و خون مسلمانان را مريز . به خدا سوگند كه بيش از اين مظلمه‌ى خون مردم را با خود به پيشگاه الهى بردن ، به خير تو نيست . از در اطاعت و مسالمت درآى و بر سر خلافت با اهل آن و كسى كه از تو بدان شايسته‌تر است منازعه مكن . مگر خدا فتنه را بخواباند و كلمه‌ى مسلمين را متحد سازد و فيما بين آنان را اصلاح كند . « و اگر جز به پيگيرى از گمراهى و ستيزه‌گرى ، تن در ندهى ، مسلمانان را به سر وقت تو خواهم آورد و تو را به محاكمه خواهم كشيد تا خدا ميان ما حكم كند و او بهترين حكم كنندگان است » « 1 » چنان كه مىبينيد ، پايان نامه آشكارا متضمن تهديد به جنگ است و امام حسن چاره‌ئى جز اين روش نداشت . چه ، ابتدا دشمن را به فرو گذاردن راه باطل و از در بيعت درآمدن همچون ديگران ، دعوت مىكند و اين روش سياسى مدبرانه ايست كه براى ضعيف كردن روحيه‌ى مقاومت دشمن از راه تضعيف اراده‌ى او به كار بسته مىشود و تازه اين سخن را در وقتى ميگويد كه قبلا احتجاج آل محمد را با قريش ، با او در ميان گذارده و با اين بيان با او احتجاج كرده است .

--> ( 1 ) ابن ابى الحديد ( ج 4 ص 12 ) .