قرآن ، روايت و كتابت حديث منع كردند و خود را با مشكل جايگزين مناسب مواجه ديدند ؛ بهترين راه‌حل را در ارجاع مردم به اهل كتاب يافتند . زيرا اين كار ، هم با زمينه‌هاى فكرى بسيارى از آنان سازگار بود و هم ديگران را به شناخت عجايب و شگفتىهاى اهل كتاب وامىداشت و هم از شدّت فشارهايى كه از سوى مردم براى كسب معارف دينى بر پيكرهء نظام وارد مىشد ، مىكاست . فقط مشكل فتوا باقى ماند كه براى آن هم راه حلّ ساده‌اى پيدا كردند . آنان اين سياست را در چند مرحله به اجرا گذاشتند ؛ 1 . اجازهء كلى نظام حاكم ناچار بود در ابتداى كار براى روايت اسرائيليات با استناد به پيامبر ( ص ) اجازه شرعى صادر كند تا هم مردم بپذيرند و هم عليه معترضان احتمالى حجّتى داشته باشند ، لذا يك مجوز كلى منسوب به رسول خدا ( ص ) صادر كردند كه : از بنى اسرائيل روايت كنيد كه هيچ اشكالى ندارد . « 1 » بدين ترتيب به اهل كتاب اجازه دادند كه به طور رسمى و قانونى ، و بدون مانع و مزاحم ، به نشر افسانه‌ها و اباطيل خود در ميان مسلمانان بپردازند . آنان دروغ نخست خود را با دروغ‌هاى ديگرى تقويت كردند . مثل اين كه :

--> ( 1 ) . بنگريد : صحيح بخارى ، 2 / 165 ؛ المصنّف ، 6 / 109 - 110 ، 10 / 310 - 312 ؛ الجامع الصحيح ، 5 / 40 ؛ سنن ابى داود ، 3 / 322 ؛ سنن دارمى ، 1 / 136 ؛ مسند احمد ، 3 / 13 ، 46 ، 56 ؛ 2 / 159 ، 202 ، 474 ، 502 ؛ مشكل الآثار ، 1 / 40 - 41 ؛ ذكر اخبار اصبهان ، 1 / 149 ؛ كشف الاستار ، 1 / 109 ؛ الاسرار المرفوعه ، 9 ؛ المجروحون ، 1 / 6 ، مجمع الزوائد ، 1 / 151 ؛ المعجم الصغير ، 1 / 166 ؛ كنز العمّال ، 10 / 129 - 135 ؛ التراتيب الاداريه ، 2 / 224 - 226 ؛ الاسرائيليات و اثرها فى كتب التفسير و الحديث ، 90 - 92 ، 100 - 105 ؛ تفسير القرآن العظيم ، 4 / 1 ، 221 ؛ البداية و النهايه ، 1 / 6 ، 2 / 132 - 133 ؛ تقييد العلم ، 30 - 34 ؛ شرف اصحاب الحديث 14 - 15 .