فصل چهارم هجرت به طائف 1 . در جستجوى پناهگاه ديديم كه رسول اكرم ( ص ) با رحلت ابو طالب ياورى قوى و قدرتمند را از دست داد . ابو طالب با دست و زبان و شعر و فرزندان خانواده و خاندان و همهء امكانات و توانمندىهاى خود از پيامبر ( ص ) و دعوت الهى او جانانه حمايت و دفاع كرد و مال و ثروت و موقعيت و منزلت و روابط اجتماعى خويش را در اين راه فدا ساخت . قريش گمان مىكرد كه پيامبر ( ص ) با وفات حامى بزرگ خود ، در عزم و اراده خويش براى تداوم راه و دعوت سست خواهد شد . از اين رو پس از وفات بزرگ مكّه ، گستاخى خويش را به نهايت رساندند و انواع آزار و اذيّت‌هايى را كه در زمان ابو طالب از انجام آن عاجز و ناتوان بودند ، در حقّ حضرت روا داشتند . قريش فرصت را براى انتقام‌جويى و كينه‌كشى و فروريختن جام خشم خويش بر سر پيامبر ( ص ) كه او را باعث مشكلات و گرفتارىهاى خود مىدانست ؛ مناسب ديد . پيامبر اكرم ( ص ) دريافت كه دعوت اسلامى با فشارهاى قوى مواجه است . اين فشارها كه از سوى قريش اعمال مىشد ، مانع عمده بر سر راه گسترش اسلام و ورود ديگران به حوزهء مسلمانى بود . چه تازه مسلمانان جز عذاب و