ايمان ابو طالب از نظر اهل بيت ( ع ) و شيعه آنان از مسلّمات شمرده مىشود ، و احدى از آنان در اين باره ذرّه‌اى ترديد ندارد . حتى شمارى از روايات شيعه او را از اوصياء شمرده كه نور جبينش در قيامت ، همهء نورها را در خواهد نورديد مگر نور پيامبر ( ص ) ، ائمه و مادرشان فاطمه ( س ) را . « 1 » دربارهء ايمان ابو طالب كتاب‌هاى فراوانى از سوى عالمان شيعه و دانشمندان اهل سنّت نوشته شده است . برخى از آن‌ها در كتاب : الذريعة الى تصانيف الشيعة ، 2 / 510 - 514 ، ذكر شده است . از آن جمله است : بغية الطالب لايمان ابى طالب و حسن خاتمته ، تأليف جلال الدين سيوطى ؛ اسنى المطالب فى نجاة ابى طالب ، نوشتهء مفتى شافعى مكّه : سيد احمد بن زينى دحلان ؛ ايمان ابى طالب تأليف شيخ مفيد ؛ ابو طالب مؤمن قريش ، تأليف عبد اللّه خنيزى . علّامه امينى ( ره ) ايمان ابو طالب را از جماعتى از علماى اهل سنّت نقل كرده است . « 2 » آنان ضمن اثبات ايمان وى ، كتاب‌هايى نيز در اين باره نوشته‌اند . از جمله مىتوان از اين افراد نام برد : برزنجى ، اجهورى ، اسكافى ، ابو القاسم بلخى ، ابن وحشى ، تلمسانى ، شعرانى ، سبط ابن جوزى ، قرطبى ، سبكى ، ابو طاهر ، سيوطى و ديگران . شمارى از اين عالمان سنى مذهب همچون ابن وحشى ، اجهورى و تلمسانى حكم كرده‌اند كه دشمن ابو طالب كافر است يا هر كه از او به زشتى ياد كند ، كافر است . « 3 » راجع به اشعار ابو طالب كه به ايمان و اسلام وى صراحت كامل دارد ، در جلد هفتم كتاب شريف الغدير صص 33 - 384 به تفصيل بحث شده است و

--> ( 1 ) . الغدير ، 7 / 389 . ( 2 ) . بنگريد : الغدير ، ج 7 و 8 . ( 3 ) . همان ، 7 / 382 - 383 .