اقْتَرَبَتِ السَّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ . « 1 » سيد شريف جرجانى در شرح المواقف و ابن سبكى در شرح المختصر ، اين حديث را متواتر خوانده بيان كرده‌اند كه اهل سنّت در تواتر آن ترديدى ندارند . « 2 » علّامهء طباطبائى ( ره ) مىگويد : شق القمر : دو پاره شدن ماه براى رسول خدا ( ص ) در روايات فراوانى از ائمه ( ع ) به ما رسيده و علماى حديث و ديگر دانشمندان شيعه آن را بىترديد پذيرفته‌اند . « 3 » به هر حال چنان كه برخى از بزرگان گفته‌اند : شق القمر را نمىتوان از ضروريات دين به حساب آورد . « 4 » در ردّ شق القمر گفته‌اند : اگر ماه دو پاره شده است ، مىبايست همهء مردم مىديدند و رصدكنندگان غرب و شرق آن را ثبت مىكردند ، زيرا اين حادثه از شگفت‌ترين نشانه‌هاى آسمانى و حوادث كيهانى است و انگيزه‌هاى كافى براى شنيدن و نقل آن وجود دارد . در پاسخ به اين ايراد گفته‌اند : أ . احتمال دارد كه مورد غفلت واقع شده باشد . بنابراين دليلى ندارد كه همهء حوادث زمينى و آسمانى براى مردم معلوم و محفوظ بوده آيندگان از گذشتگان به ارث برند . « 5 » در توضيح اين مطلب يكى از بزرگان ، چنين مىگويد : 1 . شق القمر در يك نيمكره زمين صورت گرفته است . بنابراين كسانى كه

--> ( 1 ) . الدر المنثور ، 6 / 133 ؛ مناقب آل ابى طالب ، 1 / 122 . ( 2 ) . الميزان ، 19 / 60 . ( 3 ) . همان ، 61 ؛ بحار الانوار ، 17 / 348 - 359 . ( 4 ) . بنگريد : همه بايد بدانند ، 75 . ( 5 ) . الميزان ، 19 / 64 .