به علاوه هنگامى كه دعوت را با انذار خويشاوندان نزديك خود آغاز مىكند و چنان مىنمايد كه كوچك‌ترين مسامحه و نرمشى با عزيزترين بستگان خود ندارد ، بايد ديگران بدانند كه او كاملا به رسالت خود ، ايمان دارد و ذره‌اى در صحّت آن ترديد ندارد . به همين علّت از نزديكان خود ، انتظار دارد كه در طليعهء مؤمنان باشند و بهترين و گران‌بهاترين چيز خود را در راه اين دين فدا كنند . چنان كه مسيحيان نجران در قضيهء مباهله به درستى فهميدند . از جهت ديگر رسول خدا ( ص ) در جامعه‌اى زندگى مىكرد كه بر پايهء روابط و مناسبات قبيله‌اى اداره مىشد ، بنابراين به هنگام اتخاذ مواضع اساسى و سرنوشت‌ساز ، لازم مىبيند كه به رغم اعتقاد درونى خويش ، موضع صريح و شفاف نزديكان و خويشاوندان خود را كسب كند و به آنان فرصت دهد تا با آزادى ، صراحت ، شفافيت ، و به دور از هر گونه فشار موضع‌گيرى كنند . به هر حال رسول اكرم ( ص ) با وعدهء اكيد ابو طالب براى حمايت و نصرت وى از اين اجتماع بيرون آمد . مطابق نقل مورّخان ، هنگامى كه ابو لهب آن موضع ضدّ بشرى نامعقول را در قبال دعوت پيامبر ( ص ) اتخاذ كرد ، ابو طالب خطاب به او گفت : اى ننگ خاندان ؛ به خداى قسم كه براى يارى او آماده‌ايم و در آينده هم ياور او خواهيم بود . اى پسر برادرم ؛ هرگاه خواستى به سوى پروردگارت دعوت كنى ، ما را اعلام كن تا مسلّح شده همراه تو بيرون آييم . « 1 » د . على ( ع ) در يوم الانذار پيامبر اكرم ( ص ) على ( ع ) را براى پذيرايى از گروهى كه شمارشان حدود چهل نفر مىشد ، برگزيد ؛ به او دستور داد طعامى آماده كند و فرزندان

--> ( 1 ) . تاريخ يعقوبى ، 2 / 27 - 28 .