مىدهيم . ابو طالب پيرمردى مسن بود كه هرگز احتمال نمىداد ، پس از پيامبر ( ص ) زنده باشد . بنابراين معنى ندارد كه يكى از آنان خود را به عنوان خليفه پيامبر ( ص ) مطرح كند يا چنين انديشه‌اى را بر زبان آورد . بدين ترتيب معلوم مىشود كه اشكالات ابن تيميه همانند سرابى است كه تشنه گمان مىبرد ، آب است يا همچون خاكسترى كه طوفانى شديد بر آن وزيدن گيرد . 2 . نكاتى مهم درباره حديث انذار أ . روايات نادرست ابن تيميه كوشيده روايات ديگرى را تقويت كند كه على و اهل بيت ( ع ) و بلكه عموم بنى هاشم را از انظار عمومى به دور مىدارد . اين روايات در كتاب‌هاى صحيح بخارى و صحيح مسلم آمده است . از جمله هنگامى كه آيهء : وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ نازل شد ، پيامبر ( ص ) همهء قريش ، عام و خاص را جمع كرد . سپس گفت : يا بنى كعب بن لؤى ؛ خود را از آتش نجات دهيد ؛ اى بنى مرة بن كعب ؛ خود را از آتش نجات دهيد ؛ اى بنى هاشم ؛ خود را از آتش نجات دهيد . اى بنى عبد المطلب خود را از آتش نجات دهيد . اى فاطمه دختر محمّد ؛ خود را از آتش نجات ده . . . « 1 » در روايت ديگر آمده : پيامبر ( ص ) بنى هاشم را جمع كرد و آنان را بر در خانه نشاند ، زنان خود را جمع كرد و آنان را در خانه نشاند . سپس با بنى هاشم سخن گفت .

--> ( 1 ) . منهاج السنه ، 4 / 83 ؛ الدر المنثور ، 5 / 95 ؛ تاريخ الخميس ، 1 / 287 .