7 و از آياتى كه دربارهء آنان نازل شد سخن خداوند به فرشتگان است : إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً همانا من در روى زمين جانشينى قرار مىدهم . ( سورهء بقره آيه 30 ) 114 - عن عبد اللّه بن مسعود قال : وقعت الخلافة من اللّه عز و جل في القرآن لثلاثة نفر : لآدم عليه السلام لقول اللّه عز و جلّ : ( و إذ قال ربّك للملائكة إني جاعل في الأرض خليفة ) يعني آدم ، قالوا : « أتجعل فيها » يعني أتخلق فيها « من يفسد فيها » يعني يعمل بالمعاصي بعد ما صلحت بالطاعة ، نظيرها : « و لا تفسدوا في الأرض بعد إصلاحها » يعني لا تعملوا ليفسد فيها » يعني ليعمل فيها بالمعاصي « و نحن نسبّح بحمدك » يعني نذكرك ، ( و نقدّس لك ) يعني و نطهّر لك الأرض . « قال : إنّي أعلم ما لا تعلمون » يعني سبق في علمي أنّ آدم و ذرّيته سكّان الأرض و أنتم سكان السماء . و الخليفة الثاني داود صلوات اللّه عليه لقوله تعالى : ( يا داود إنّا جعلناك خليفة في الأرض ) يعني أرض بيت المقدس . و الخليفة الثالث عليّ بن ابى طالب لقول الله تعالى ( ليستخلفنهم فى الارض كما استخلف الذين من قبلهم ) يعنى آدم و داود . عبد اللّه بن مسعود گفت : خلافت از جانب خدا در قرآن براى سه نفر ذكر شده است : اول آدم كه خداوند مىفرمايد : « و هنگامى كه پروردگار تو به فرشتگان گفت : همانا من در روى زمين جانشينى قرار مىدهم » و منظور ، آدم بود . فرشتگان گفتند : آيا در آن قرار مىدهى يعنى خلق مىكنى كسى را كه در آن فساد كند ؟ يعنى گناهان از او سر زند پس از آنكه با اطاعت اصلاح شده است . مانند اين آيه « و چون به ولايت برسد ، در زمين سعى مىكند تا در آن فساد كند » يعنى گناه كند . ( ادامه سخن فرشتگان ) : « و ما به ستايش تو تو را تسبيح مىگوييم » يعنى تو را ذكر مىگوييم ، و تو