أنا جندب بن جنادة أبوذر الغفاري سألتكم به حق اللّه و حق رسوله أسمعتم رسول اللّه يقول : ما أقلّت الغبراء و لا أظلّت الخضراء ذالهجة أصدق من أبي ذر ؟ قالوا : اللهم نعم . قال : أتعلمون أيها الناس أنّ رسول اللّه جمعنا يوم غدير خمّ ألف و ثلاث مائة رجل ، و جمعنا يوم سمرات خمسمائة رجل ، و في كلّ ذلك يقول : اللهم من كنت مولاه فإن عليا مولاه ، اللهم و ال من والاه و عاد من عاداه فقام عمر فقال : بخ بخ لك يا ابن أبي طالب أصبحت مولاي و مولا كلّ مؤمن و مؤمنة . فلّما سمع ذلك معاوية بن أبي سفيان ، اتّكأ على المغيرة بن شعبة ؛ و قام و هو يقول لا نقرّ لعلي بولاية ، و لا نصدق محمّدا في مقالة . فأنزل اللّه تعالى على نبيّه ( فلا صدّق و لا صلّى و لكن كذّب و تولّى ، ثمّ ذهب إلى أهله يتمطّى ، أولى لك فأولى ) تهدّدا من اللّه تعالى و انتهارا فقالوا : اللهم نعم . عمار ياسر گفت : نزد ابوذر غفارى در مجلس ابن عباس بودم و بر او خيمه‌اى بود و او با مردم سخن مىگفت كه ابوذر برخاست و دست خود را به ستون خيمه زد و گفت : اى مردم هر كس مرا مىشناسد كه مىشناسد و هر كس نمىشناسد نام خودم را به او مىگويم ، من جندب بن جناده ابوذر غفارى هستم ، شما را به حق خدا و رسولش آيا از پيامبر خدا شنيديد كه گفت : زمين حمل نكرده و آسمان سايه نينداخته بر سخنگويى كه راستگوتر از ابوذر باشد ؟ گفتند : آرى . گفت : اى مردم آيا مىدانيد كه پيامبر خدا روز غدير خم ما را كه هزار و سيصد نفر بوديم جمع كرد و روز سمرات ما را كه پانصد نفر بوديم جمع كرد و در هر دو مورد گفت : خدايا هر كس كه من مولاى او هستم على مولاى اوست ، خدايا كسى را كه او را دوست بدارد دوست بدار و كسى را كه او را دشمن بدارد دشمن بدار ، پس عمر برخاست ، و گفت : به به اى پسر ابو طالب ! مولاى من و مولاى هر مرد و زن مؤمنى شدى . وقتى معاوية بن ابى سفيان اين سخن را شنيد به مغيرة بن شعبه تكيه كرد و بلند شد در حالى كه مىگفت : ما به ولايت على اقرار نمىكنيم و سخن محمد را تصديق نمىكنيم ، پس خداوند اين آيه را نازل كرد : « فلا صدق و لا صلى و لكن كذب و تولى » و اين