و ندبت عمّها شيبة ، و ندبت أخاها الوليد ، و هجت بني هاشم فلمّا جاء هجاؤها المدينة أراد حسّان أن يجيبها ، فأرسلت إليه عمرة أخت عبد اللّه بن رواحة ؛ دعني حتّى أجيبها . فكان هجاوها : ( الاشعار ) . جابر بن عبد اللّه گفت : چون عتبة بن ربيعه در روز بدر كشته شد دخترش هند براى او و عمويش شيبه و برادرش وليد گريه كرد و بنى هاشم را هجو گفت ، چون هجو او به مدينه رسيد ، حسّان خواست كه او را پاسخ گويد ، عمرة خواهر عبد اللّه بن رواحه به او سفارش فرستاد كه بگذار من به او پاسخ بگويم و او را با قصيده‌اى هجو كرد . مطلع هجو هند چنين بود : انى رأيت نساء بعد اصلاح * فى عبد شمس فقلبى غير مرتاح و مطلع هجو عمره خواهر عبد اللّه در پاسخ هجو هند چنين بود : يا هند صبرا فقد لاقيت مهبلة * يوم الاعنّة و الارماح فى الراح « 1 » 100 و نيز در اين سوره نازل شده است : إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِيها حَرِيرٌ وَ هُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا إِلى صِراطِ الْحَمِيدِ همانا خداوند كسانى را كه ايمان آورده‌اند و كارهاى شايسته انجام داده‌اند به بهشت‌هايى وارد مىكند كه از زير درختان آن جوىها روان

--> ( 1 ) متن اين دو قصيده در كتاب شواهد التنزيل آمده و ما به جهت اينكه ربطى به موضوع كتاب ندارد از آوردن آن خوددارى كرديم .