صلى اللّه عليه و آله و سلم : صدقك و اللّه يا علي لا يبغضك من قريش إلا سفاحيا ، و لا من الأنصار إلّا يهوديّا ، و لا من العرب إلّا دعيّا و لا من سائر الناس إلا شقيّا ، و لا من النساء إلّا سلقلقيّة و هي التي تحيض من دبرها . أطرق مليّا فقال : معاشر الأنصار اغدو أولادكم على محبّة عليّ . قال جابر : كنّا نبور أولادنا في وقعة الحرّة بحبّ عليّ فمن أحبّه علمنا أنه من أولادنا ، و من أبغضه أشفينا منه . جابر بن عبد اللّه انصارى گفت : نزد پيامبر بوديم مردى را ديديم كه در حال سجده و ركوع و در حال طاعت و تضرع بود ، گفتيم : يا رسول اللّه چه نيكوست نماز او ؟ فرمود : اين همان كسى است كه پدرتان آدم را از بهشت بيرون كرد ، پس على بىپروا به سوى او رفت و او به چنان لرزه‌اى افتاد كه پهلوى راست او به پهلوى چپش و پهلوى چپ او به پهلوى راستش داخل شد ، سپس گفت : اگر خدا بخواهد تو را خواهم كشت ، او گفت : تو توانايى اين كار را ندارى زيرا كه براى من از جانب پروردگارم مهلت تعيين شده است ، تو را چه شده كه مىخواهى مرا بكشى ؟ به خدا سوگند كسى تو را دشمن نمىدارد مگر اينكه نطفهء من در رحم مادر او پيش از نطفهء پدرش قرار مىگيرد و من دشمن تو را در اموال و اولاد شريك مىشوم و اين همان سخن خداوند در كتاب محكم اوست : « و شاركهم فى الاموال و الاولاد و عدهم و ما يعدهم الشيطان الّا غرورا » پيامبر فرمود : راست گفت تو را ، يا على به خدا سوگند كه از قريش كسى تو را دشمن نمىدارد مگر زناكار و از انصار كسى تو را دشمن نمىدارد مگر يهودى و از عرب كسى تو را دشمن نمىدارد مگر بدخواه و از زنان كسى تو را دشمن نمىدارد مگر « سلقلقى » و او كسى است كه از پشت حيض مىبيند . آنگاه مقدارى تأمل كرد سپس گفت : اى گروه انصار فرزندان خود را به محبت على وادار كنيد . جابر گفت : در واقعهء حرّه اولاد خود را با محبت على مىآزموديم پس هر كدام كه او را دوست مىداشت ، مىدانستيم كه او از اولاد ماست و هر كس او را دشمن