كنايه ياد مىكند . 447 - عن أبي جعفر قال : بينما أمير المؤمنين في مسجد الكوفة إذ أتته امرأة تستعدي على زوجها ، فقضى لزوجها عليها ، فغضبت فقالت : و اللّه ما الحق فيما قضيت ، و لا تقضي بالسوية ، و لا تعدل في الرعية ، و لا قضيّتك عند اللّه بالمرضيّة ! فنظر إليها مليّا ثمّ قال : كذبت يا بذية يا بذية ، يا سلقلقه - أو يا سلقلقى - فولّت هاربة ، فلحقها عمرو بن حريث فقال : لقد استقبلت عليّا بكلام ثمّ أنه نزعك بكلمة فولّيت هاربة ؟ قالت : إنّ عليا و اللّه أخبرني بالحقّ و شيء أكتمه من زوجي منذ ولي عصمتي . فرجع عمرو إلى أمير المؤمنين فأخبره بما قالت و قال : يا أمير المؤمنين ما نعرفك بالكهانة . فقال : و يلك إنّها ليست بكهانة منّي و لكن اللّه أنزل قرآنا : ( إنّ في ذلك لآيات للمتوسمين ) فكان رسول اللّه هو المتوسّم و أنا من بعده و الأئمة من ذريتي بعدي هم المتوسمون ، فلمّا تأمّلتها عرفت ما هي بسيماها . ابو جعفر گفت : در آن هنگام كه امير المؤمنين در مسجد كوفه بود زنى نزد او آمد و از شوهر خود شكايت كرد ، پس امير المؤمنين به نفع شوهر او حكم داد ، آن زن خشمناك شد و گفت : به خدا سوگند كه آنچه قضاوت كردى مطابق حق نبود و تو به طور مساوى حكم نكردى و در ميان رعيت عدالت را رعايت ننمودى و داورى تو نزد خداوند پذيرفته نيست . امام نگاهى به او كرد آنگاه گفت : دروغ گفتى اى بد زبان اى بد زبان اى فحاش ، پس آن زن فرار كرد ، عمرو بن حريث به او رسيد و گفت : تو با على آنچنان سخن گفتى ، سپس او تو را با يك كلمه از جا كند و تو فرار كردى ؟ گفت : به خدا سوگند كه على از حقيقتى و چيزى خبر داد كه من آن را از وقتى كه ازدواج كرده‌ام ، از شوهرم پنهان مىكردم . عمرو به سوى امير المؤمنين برگشت و از سخنان آن زن خبر داد و گفت : يا امير المؤمنين ما تو را به كهانت نمىشناختيم . على ( ع ) گفت : واى بر تو ، آن ناشى از كهانت من نيست بلكه خدا در قرآن چنين نازل كرده است : « ان فى ذلك لايات للمتوسمين » پيامبر خدا هوشيار بود و پس از او من و امامان پس از من هوشيارانند ، وقتى آن سخنان را از آن زن شنيدم از سيمايش آنچه را كه در