انكار مكن وحى را از خواب پيغمبر ، كه او را دلى بود كه هرگاه چشمهاى او ميخوابيد او نمىخوابيد . يعنى : انكار مكن وحى را در خواب حضرت ، بدرستى كه آن حضرت را دلى بود كه هرگاه چشم ظاهر بخواب ميرفت ، ديدهء باطن او بيدار بودى و بخواب نرفتى . و حديث مشهور است كه آن حضرت فرمود كه : تنام عيناي و لا ينام قلبي . « 41 » يعنى دو چشم من ميخوابد و در خواب ميرود ، و در خواب نميشود دل من . و در ابتداى رسالت مدت شش ماه حضرت پيغمبر را وحى در خواب ميرسيد . و در حديث آمده كه : الرّؤيا الصالحة جزء من سبعين جزء من النبوّة . « 42 » و علما و محدّثين آن را چنان تأويل نموده‌اند كه چون شش ماه وحى بر حضرت رسالت در خواب فرود مىآمد ، و بعد از آن جبرئيل بر او نازل ميشد ، و مدّت ظهور وحى بيست و سه سال بود ، رؤياى صالحه جزئى از چهل و شش جزء باشد ، چرا كه بيست و سه سال چهل و شش « شش ماه » باشد . و اللّه يعلم . [ بيت 83 ] 83 فذاك حين بلوغ من نبوّته * فليس ينكر فيه حال محتلم پس اين نزد رسيدن بمرتبهء نبوّت او بود ، و رسيدن وحى به دو در خواب انكار نميشود .

--> ( 41 ) . شرح مصباح الشريعه از عبد الرزاق گيلانى ج 1 ص 250 چاپ دانشگاه تهران . ( 42 ) . جامع صغير سيوطى ج 1 ص 41 چاپ مصر - 1373 ه .