روش شارح اينست كه نخست هر بيت را به فارسى ترجمهء تحت اللفظى مىكند و سپس آن را شرح مىنمايد . شيوهء نگارش در قسمت شرح خوب و انشاء مؤلف شيرين است ، ولى ترجمهء تحت اللفظى در برخى موارد چنان كلافه‌كننده و نامفهوم است كه طبيعة چيزى از معنى آن دستگير خواننده نميشود . در اين گونه موارد مصحّح با پس و پيش كردن كلمات آن را اندكى اصلاح كرد تا قابل فهم باشد و در برخى موارد ديگر كه اصلا قابل اصلاح نبود ، مصحح خود شعر عربى را ترجمه كرد و نوشته مؤلف را در پاورقى آورد . گاهى برخى از كلمات قصيدهء برده در شرح ما با شروح ديگر متفاوت است ، در اين گونه موارد من شرح خودمان را مقدم داشتم و همان گونه كه بود بچاپ رساندم ، و شكلهاى آن كلمه را در چاپهاى مختلف در حاشيه ياد نكردم تا ملال‌آور نشود . چه كوشش مصحح اينست كه هر چه بيشتر از حاشيه رفتن و تعليقه زدن پرهيز كند . تنها در برخى از موارد كه شارح مرتكب خطا شده يا مطلب را غلط ترجمه كرده مصحح آن را تصحيح كرد و نوشته شارح را در پاورقى آورد . نيز هرگاه مصحح مطلبى را از خود در متن افزود آن را بين دو قلاب قرار داد تا خوانندگان ارجمند اصل كتاب را هميشه در پيش روى خود داشته باشند .