دربارهء جنگ احد آورده و خود را نسبت به على بن أبي طالب و جهاد جاويدان وى در آن جنگ به همراه گروه اندكى كه با پايمردى و مردانگى در كنار پيامبر ( ص ) ايستادند به نادانى زده است . تلاش و جهادى كه اگر نبود ، از اسلام نه اسمى مانده بود نه رسمى . ( 1 ) اين حقيقت از كتابهاى تاريخ و سيره به خوبى آشكار مىشود بىآنكه نويسندگان آنها قصد نشان دادن آن را داشته باشند . وى در بيان رويدادهاى آن جنگ از على جز بمناسبت يادآورى شهادت مصعب بن عمير ذكرى بميان نياورده است ، و در آن مناسبت نيز او را همانند ديگرانى كه در آن كارزار حضور داشتند ياد كرده و هيچ تلاشى را كه نظر را جلب كند از آن حضرت بيان نكرده است . وى مىگويد : « با وجود صدمهء سختى كه از كشته شدن حمزه به مسلمانان رسيد سپاه اندك ايشان همچنان همگى بر موضع خود ايستادند و پرچم مسلمانان را در اين كارزار مصعب بن عمير ، آن دعوتگر بزرگ ، حمل مىكرد و چون وى كشته شد پرچم را على بن ابى طالب در اختيار گرفت و مهاجران و انصار در ميدان بزرگوارى از يكديگر پيشى مىگرفتند » . « 1 » ( 2 ) وى در اينجا مصعب بن عمير را به گونه‌اى كه شايسته بود توصيف نموده ولى بر على ( ع ) حتى به آن اندازه كه مصعب بن عمير را توصيف نموده بخل ورزيده است . وى ، همچنانكه از عبارتش بر مىآيد ، ادعا نموده كه حمزه در همان برخورد نخستين با مشركان كشته شده است . درحالىكه حمزه در برخورد دوم و پس از آنكه مسلمانان كه ابو بكر و عمر و عثمان نيز در ميانشان بودند پا به گريز نهادند و او و على و چند تن از انصار از جمله ابو دجانه ايستادند و جنگيدند كشته شد . در اين هنگامه بود كه وى به تعبير مورخان با شمشير خود مشركان را مىترسانيد و على از پيامبر در برابر

--> ( 1 ) - فقه السيره ، ص 303