مَنازِلُ الشَّياطينِ وَ انَّما صارَ الْمَسْعى احَبَّ الْبِقاعِ الَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ لِانَّهُ يَذِلُّ فيهِ كُلُّ جَبّارٍ . . . [ سليمان بن جعفر گويد : از امام رضا عليه السلام دربارهء فلسفهء احكام حج پرسيدم . فرمود : . . . سعى ميان صفا و مروه به اين جهت قرار داده شده كه شيطان در وادى حج در نظر ابراهيم عليه السلام آشكار شد . پس ابراهيم در آن جا كه منازل شياطين است سعى نمود . و محل سعى از آن جهت محبوب‌ترين سرزمينها نزد خداوند گشته كه در آنجا هر جبارى ذليل و سركوب مىشود . ] صفحهء 128 « 1 » : وَ انَّما صُيِّرَ الْمَوْقِفُ بِالْمَشْعَرِ « 2 » وَ لَم‌ْيُصَيَّرْ بِالْحَرَمِ لِانَّ الْكَعْبَةَ بَيْتُ اللَّهِ وَ الْحَرَمَ حِجابُهُ وَ الْمَشْعَرَ « 3 » بابُهُ ، فَلَمّا قَصَدَهُ الزّائِرونَ اوْقَفَهُمْ بِالْبابِ يَتَضَرَّعونَ حَتّى اذِنَ لَهُمْ بِالدُّخولِ ثُمَّ اوْقَفَهُمْ بِالْحِجابِ الثّانى وَ هُوَ مُزْدَلِفَةُ ، فَلَمّا نَظَرَ الى طولِ تَضَرُّعِهِمْ امَرَهُمْ بِهِ تَقْريبَ قُرْبانِهِمْ ( لَن‌ْيَنالَ اللَّهَ لُحومُها وَ لا دِماؤُها وَلكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ ) فَلَمّا قَرَّبوا قُرْبانَهُمْ وَ قَضَوْا تَفَثَهُمْ وَ تَطَهَّروا مِنَ الذُّنوبِ الَّتى كانَتْ لَهُمْ حِجاباً دونَهُ امَرَهُمْ بِالزِّيارَةِ عَلى طَهارَةٍ . وَ انَّما كُرِهَ الصِّيامُ فى ايّامِ التَّشْريقِ لِانَّ الْقَوْمَ زُوّارُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ هُمْ فى ضِيافَتِهِ وَ لايَنْبَغى لِضَيْفٍ انْ يَصومَ عِنْدَ مَنْ زارَهُ وَ اضافَهُ . . . [ و بدين جهت موقف در مشعر ( عرفات ) قرار داده شده نه در حرم ، كه كعبه خانهء خداست و حرم حجاب او و مشعر درِ خانهء اوست . چون زايران خدا به حج مىآيند خداوند آنان را بر درگاه خود نگاه مىدارد كه ناله و زارى كنند تا اذن دخول يابند ، سپس آنان را در حجاب دوم كه مزدلفه است نگاه مىدارد ، و چون به طول ناله و زارى آنان نگرد به آنان فرمان مىدهد كه قربانى كنند ( كه البته گوشت و خون آن به خدا نمىرسد بلكه تقواى شما به او مىرسد ) و چون قربانى كردند و آلودگيهاى خود را بر طرف ساختند و

--> ( 1 ) . نظير اين روايت در كافى ، جلد 4 ، صفحه . . . از حضرت امير عليه السلام روايت شده ، رجوع شود . ( 2 ) و 3 . ظاهر غلط نسخه باشد و صحيح « عرفات » است - رجوع شود . ( 3 )