معروف و نهى از منكر به وسيلهء يك امام مفترض‌الطاعهء وقت احيا شده است ، ما كه اين جريان و نهضت را براى هميشه زنده نگه مىداريم بزرگترين شعار امامت را حفظ كرده‌ايم ، بزرگترين شعار امر به معروف و نهى از منكر را حفظ كرده‌ايم ، بزرگترين شعار طرفدارى از عدالت و مبارزه با ظلم را حفظ و نگهدارى كرده‌ايم . وقتى ما به صحنهء عاشورا و به صفحهء روز عاشورا نگاهى مىكنيم ، در آنجا چه مىبينيم ؟ تجلى اسلام و تجلى معنويت اسلام را مىبينيم . شب عاشورا اباعبداللَّه شب عاشورا را با اصحابش بسر برد . هنگام طلوع صبح ، نماز صبح را با اصحاب خودش به جماعت خواند . بعد با يك خطابهء كوتاه و با چند جمله مطالب خودش را خاتمه داد ، فرمود : اصحاب من ! امروز آماده باشيد ، مرگ براى همهء شما نوشته شده است و مرگ نيست جز پلى كه از آن پل عبور مىكنيد . بينش حسين بن على اين بود كه مردن يعنى يك پل ، از جايى به جايى عبور كردن ؛ فرمود : وَ ما هِىَ الّا قَنْطَرَةٌ تَعْبِروها مرگ جز پلى كه در جلو شماست و بايد از آن عبور كنيد چيز ديگرى نيست . بعد امام عليه السلام فوراً دستور داد همان جمعيت به ظاهر كوچك و به باطن بزرگ ، صف‌آرايى كردند . امام هيچ وقت حاضر نبود قيافهء شكست به خودش بگيرد ؛ چون شكست ، شكست روحى و معنوى است . از نظر روحى و معنوى طرف شكست‌خورده بود . براى همان جمعيت كوچكِ هفتاد و دو نفرى ميمنه و ميسره و قلب قرار داد ، علمدار و پرچمدار قرار داد . اكثر وقايع عاشورا بعدازظهر واقع شده است . تا ظهر عاشورا هنوز حتى بسيارى از صحابهء اباعبداللَّه در قيد حيات بودند . اباعبداللَّه آن سنتى را كه در اسلام است و پدرش على عليه السلام هميشه آن را زنده نگه مىداشت عمل كرد و آن اين بود : هرگز در كارها شتاب نمىكرد و مخصوصاً در جنگ ابتداى به جنگ را جايز نمىشمرد . در شب عاشورا اباعبداللَّه دستور داده بودند همان شبانه خيمه‌ها را از جا كنده بودند و همه را پهلوى يكديگر به شكل هلالى نصب كرده بودند ولى خيلى تودرتو به طورى كه طناب يك خيمه در داخل طناب خيمهء ديگر كوبيده مىشد ؛ به شكلى قرار داد كه اگر كسى از پشت بيايد نتواند به آسانى از خيمه‌ها عبور كند .