معتقدم تمام اين عالم از اين نشئه‌اى كه دارد يك مرتبه برمىگردد به نشئهء ديگر و تمام عالم چهرهء ديگر پيدا مىكند . يَوْمَ تُبَدَّلُ الْارْضُ غَيْرَ الْارْضِ وَ السَّمواتُ وَ بَرَزوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهّارِ « 1 » . مثلًا ما مىخواهيم در روزنامه اعلام ختم بكنيم ؛ مىخواهيم به دوست خودمان كه پدر يا برادر يا همسرش از دست رفته است تسليت بگوييم . ما بايد در اعلام ختم خودمان اين شعار را كه من به قيامت معتقدم ، حفظ كنيم . در تسليت خودمان بايد اعلام بكنيم من معتقد به قيامتم . يك مسلمان در شعار تسليت خودش در روزنامه نمىنويسد : « ما هم با تو در اين غم شريكيم » . « ما هم با تو در اين غم شريكيم » يعنى چه ؟ ! اولًا غالباً يك دروغ است . گفتند مرحوم آيت‌اللَّه حاج آقا حسين قمى رضوان‌اللَّه عليه كه بسيار مقيد بود در الفاظ خودش حتى يك مبالغه هم نباشد قرار بود يك تلگراف تسليتى به شخصى بدهد . در صورتى كه به ايشان دادند امضا كنند نوشته بود : با كمال تأسف - مثلًا - مصيبت وارده را تسليت مىگوييم . ايشان گفت : نه ، چون من كمال تأسف ندارم ، چرا مىنويسيد كمال تأسف ؟ ! اين دروغ است . دروغ را تعارف هم نبايد كرد . گذشته از اينكه اينها دروغ است ، انسان چرا رنگ اسلامى ندهد ؟ چرا طلب مغفرت براى مرده نكند ، چرا نام خدا را نياورد و نگويد من از خدا براى شما صبر و براى او مغفرت مىطلبم ؟ اگر مسلمانيم بايد شكل تسليت و شكل اعلام ختممان هم نشان بدهد كه من معتقد به قيامتم ؛ بايد انّا لِلّهِ وَ انّا الَيْهِ راجِعونَ « 2 » يا : هُوَ الْحَىُّ الْقَيّومُ « 3 » - هُوَ الْحَىُّ الَّذى لايَموتُ « 4 » و امثال اينها شعار باشد . يك دقيقه سكوت ! خيلى عجيب است ! ما از يك طرف مىگوييم مسلمانيم و وابستگى خودمان را به دين اسلام اعلام مىكنيم ، بعد در حساسترين مراكز كشور ما مثل مجلس شوراى ملى و مجلس سنا ژست ماديگرى به خودشان مىگيرند ، چطور ؟ يك رفيقشان را از دست مىدهند بعد يك نفر مىآيد اعلام مىكند : فلان كس ، دوست عزيز ما ، از ميان

--> ( 1 ) . ابراهيم / 48 . ( 2 ) . بقره / 156 . ( 3 ) . بقره / 255 . ( 4 ) . فرقان / 58 : وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لايَموتُ .