يكى از ابتلائات مسلمين اين است كه گذشته از اينكه از لحاظ پاره‌اى معتقَدات تفرق و تشتت پيدا كرده‌اند و مذهبها و فرقه‌ها درميان آنها پيدا شده است - كه در درس تاريخ فِرَق اسلامى خواهيد خواند - دچار سوءتفاهمات زيادى نسبت به يكديگر مىباشند ؛ يعنى گذشته از پاره‌اى اختلافات عقيده‌اى دچار توهمات بيجاى بسيارى دربارهء يكديگر مىباشند . در گذشته و حاضر آتش افروزانى بوده و هستند كه كوشش‌شان بر اين بوده و هست كه بر بدبينىهاى مسلمين نسبت به يكديگر بيفزايند . تهديدى كه از ناحيهء سوءتفاهمات بى جا و خوب درك نكردن يكديگر متوجه مسلمين است بيش از آن است كه از ناحيهء خود اختلافات مذهبى متوجه آنهاست . مسلمانان از نظر اختلافات مذهبى طورى نيستند كه نتوانند وحدت داشته باشند ، نتوانند با يكديگر برادر و مصداق « انَّمَاالْمُؤْمِنونَ اخْوَةٌ » بوده باشند زيرا خدايى كه همه پرستش مىكنند يكى است ، همه مىگويند : لااله‌الّا اللّه ، همه به رسالت محمد صلى الله عليه و آله ايمان دارند و نبوت را به او پايان‌يافته مىدانند و دين او را خاتم اديان مىشناسند ، همه قرآن را كتاب مقدس آسمانى خود مىدانند و آن را تلاوت مىكنند و قانون اساسى همهء مسلمين مىشناسند ، همه به سوى يك قبله نماز مىخوانند و يك بانگ به نام اذان بر مىآورند ، همه در يك ماه معين از سال كه ماه رمضان است روزه مىگيرند ، همه روز فطر و اضحى را عيد خود مىشمارند ، همه مراسم حج را مانند هم انجام مىدهند و با هم در حرم خدا جمع مىشوند ، و حتى همه خاندان نبوت را دوست مىدارند و به آنها احترام مىگزارند . اينها كافى است كه دلهاى آنها را به يكديگر پيوند دهد و احساسات برادرى و اخوت اسلامى را در آنها برانگيزد . ولى . . . ولى امان از سوءتفاهمات ، امان از توهمات و تصورات غلطى كه فرق مختلف دربارهء يكديگر دارند و امان از عواملى كه كارى جز تيره‌تر كردن روابط مسلمانان ندارند . ما در صدد اين نيستيم كه طرحى براى از بين بردن فرقه‌ها و مذاهب و بازگشت همه به اصل اسلام بريزيم ، زيرا اين ، كارى است كه اولًا از ما ساخته نيست و ثانياً وحدت اسلامى متوقف بر اين نيست كه فرق و مذاهب از ميان برود . جهات اختلاف فرق و مذاهب آنقدر زياد نيست كه مانع اخوت اسلامى بشود و جهات اشتراك آنها آنقدر زياد و نيرومند است كه مىتواند آنها را به هم بپيوندد .