ظرفها بايد حفظ كنيم تا محتوا و مظروف را از دست ندهيم . نام « بابك » اگر ما اسم فردى را كه در طول تاريخ از او جز دشمنى و كينه نسبت به اسلام چيز ديگرى سراغ نداريم و هيچ فضيلتى در او نمىبينيم جز اينكه با مسلمين مىجنگيده ، روى بچه‌مان بگذاريم ، مثلًا اسم او را بابك بگذاريم ، بچه‌مان فردا بزرگ مىشود ، با خود مىگويد اسم دوستانم را حسن ، حسين ، عباس ، على و مرتضى گذاشته‌اند ، اسم من هم بابك است ؛ من هم بروم سراغ هم‌اسم خودم ببينم او كيست . وقتى مىرود سراغ او ، مىبيند در زندگى آن آدم از نظر انسانى چيزى نيست و جز جنايت و مبارزه با اسلام چيز ديگرى وجود ندارد . به دروغ از او تعريف مىكنند ، مىگويند بابك با اعراب مىجنگيد . كجا بابك با اعراب مىجنگيد ؟ ! بابك با ايرانيها مىجنگيد نه با اعراب . بابك را ايرانيها كشتند و دويست و پنجاه هزار كشته دادند . عرب كه اصلًا يك نژاد كوچكى بود و افراد زيادى نداشت . سردارشان يك ايرانى به نام افشين بود كه با بابك مىجنگيد ، نفراتش هم همه ايرانى بودند . تاريخ را شما بخوانيد ! مىبينيد شعارها ايرانى است ، اسمها همه ايرانى است . ايرانيهايى كه با بابك مىجنگيدند گرزى داشتند اسمش را گذاشته بودند كافركوب . بابك با اسلام و مسلمين مىجنگيد ، با عرب نمىجنگيد ، عربى در كار نبود . معتصَم خليفه بود ولى او كه با معتصم [ نمىجنگيد . ] اگر ايرانيهاى مسلمان بابك را يك عنصر ضد اسلامى تشخيص نمىدادند كه با او به نفع معتصم نمىجنگيدند . ايرانيها از معتصم نهايت تنفر را داشتند ولى حاضر نبودند به قيمت جنگيدن با معتصم‌ها بيايند بابك‌ها را تأييد كنند . مىديدند اگر امر دائر بشود ميان بابك و معتصم ، باز معتصم از بابك بهتر است . بچه‌اى بزرگ مىشود در حالى كه مىبيند اسمش بابك است . طبعاً در او يك احساس علاقه‌اى نسبت به هم‌اسمش پيدا مىشود و بسا هست كه بعد ، همين اسم‌گذارى اين بچه را منحرف كند . يا مىبيند اسمش اسم يك گبر آتش‌پرستى است كه در چهارهزار سال پيش وجود داشته است . شوخىبردار نيست . اسلام است . ما بايد شعارهاى اسلامى را حفظ كنيم . اگر اسلام را مىخواهيم بايد شعارهايش را هم حفظ كنيم ، اگر نمىخواهيم حساب ديگرى است . من با كسانى دارم حرف مىزنم