همين توصيه و دستورها نگذاشتند حسين بن على بميرد ؛ به صورت يك فكر ، به صورت يك ايده ، به صورت يك عقيدهء مبارزه با ظلم ، حسين را زنده نگه داشتند . متوكل هم در حساب خودش خوب حساب كرده بود ، حساب كرده بود بلكه بتواند اين فكر را و اين ذكر را و اين ايده را و اين عقيده را از بين ببرد ، و الّا خيلى هم آدم عاقلى بود ، آدم مقدس مآبى هم بود ، هيچ عقدهء روحى و شخصى نداشت دربارهء حسين بن على ، ولى مىديد حسين با همين مرثيه‌خوانىها به صورت يك مكتب درآمده است كه ديگر متوكل نمىتواند متوكل باشد . باز هم ما داستانها داريم . اگر كسى در اين زمينه جمع‌آورى بكند و ببيند مرثيه‌هاى مرثيه‌خوان‌هاى سيدالشهداء تا آن وقتى كه از تعليمات ائمه پيروى مىكردند چه نقشى در اجتماع داشت ، مورد اعجاب خواهد بود . پس اگر اين دو چيز دانسته بشود - و بايد دانسته بشود - مىتوان از همين عزادارىها استفاده‌هاى خوب برد . اين را هم بگويم : با همهء نقايصى كه الآن در كار است خوشبختانه مردم ، احساساتى بسيار پاك و احساساتى واقعى نسبت به سيدالشهداء ( سلام اللَّه عليه ) دارند . بعضى از اشخاص كه البته سوء نيت ندارند ، چون مىبينند از اين قضيه سوء استفاده مىشود عقيده‌شان اين شده كه بايد به كلى اين قضيه از بين برود ، مىگويند مردم كه گريه مىكنند به علت اين است كه شنيده‌اند گناهانشان با اين گريه‌ها بخشيده مىشود و الّا گريه نمىكردند . نه آقا ، اين اشتباه است . واقعاً اين طور نيست . مگر مىشود مردم را با تطميع گرياند ؟ ! اگر اين جور است شما بياييد به يك عده مردم بگوييد در يك جا جمع بشوند و بگويند به هريك از شماها چك هزار تومانى مىدهيم به شرط اينكه بنشينيد نيم ساعت براى فلان شخص ، مثلًا براى شاه عباس گريه بكنيد . اگر گريه كردند ! مگر مىشود چنين چيزى ؟ ! گريه احساسات مىخواهد . انسان تا متأثر نشود گريه نمىكند . يا بايد حزن داشته باشد يا بايد شوق داشته باشد . در مردم واقعاً يك نوع احساساتى حقيقى نسبت به سيدالشهداء هست ، واقعاً امام حسين را دوست دارند و به او عشق مىورزند و از سوز دل برايش اشك مىريزند . در اين محرم و صفر خروارها اشك از مردم ريخته مىشود ، در غير محرم و صفر چقدر ريخته مىشود ! تا حزنى نباشد ، تا اندوهى نباشد ، تا عشقى نباشد ، تا شوقى نباشد ، تا احساساتى نباشد كه گريه نمىآيد . اين احساسات قيمت دارد ،