اولين خطابهء حسين بن على كه در كمال فصاحت و بلاغت ايراد شد و رشادت و شجاعت و بلندنظرى و ايمان به غيب در آن موج مىزند خطابه‌اى است كه در مكه هنگام عزيمت به كربلا ايراد كرد . تصميم قاطع خود را به موجب اين خطابه اعلام كرد و ضمناً اطلاع داد هركس با ما همفكر و همعقيده و همگام است عازم بوده باشد . فرمود : خُطَّ الْمَوْتُ عَلى وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقَلادَةِ عَلى جيدِ الْفَتاهِ ، وَ ما اوْلَهَنى الى اسْلافِى اشْتِياقَ يَعْقوبَ الى يوسُفَ « 1 » . مرگ بر فرزند آدم نوشته شده و زينت قرار داده شده آن اندازه كه گردنبند براى زن جوان زينت است . مرگ در راه حق مايهء افتخار و مباهات است . من چقدر عاشقم و والهم كه ملحق شوم به پيشينيان بزرگوارم ! شوق و عشق من به ملاقات پيشينيان بزرگوارم آن اندازه است كه يعقوب مشتاق ملاقات يوسف بود . تا آنجا كه فرمود : مَنْ كانَ باذِلًا فينا مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلى لِقاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْيَرْحَلْ مَعَنا ، فَانّى راحِلٌ مُصْبِحاً انْ شاءَ اللَّهُ « 2 » . هركس كه تصميم دارد و آماده است يك چيز مختصرى در اين راه ببخشد ، چه ببخشد ؟ همان خونى كه در حفره‌هاى قلبش هست . هركس كه آماده است تير براى قلب خود بخرد و تصميم دارد به ملاقات پروردگارش برود ، آماده باشد كه من فردا صبح حركت خواهم كرد .

--> ( 1 ) . لهوف ، ص 25 و 26 . ( 2 ) . لهوف ، ص 25 و 26 .