دست امام حسين از همه چيز كوتاه شود ، بعد مىگفتند امام حسين هم چون محروم بود و به خاطر محروميت خودش قيام كرد . در اين صورت هيچ ارزشى نداشت . ارزش مهمش اين است كه در راه ايمان و عقيده است : الا تَرَوْنَ انَّ الْحَقَّ لايُعْمَلُ بِهِ وَ الْباطِلَ لايُتَناهى عَنْهُ لِيَرْغَبِ الْمُؤْمِنُ فى لِقاءِ اللَّهِ حَقّاً . نمىبينيد به حق عمل نمىشود ؟ نمىبينيد فساد و منكَر چقدر زياد است و كسى نهى از منكر نمىكند ؟ ارزش قيام امام حسين روى [ جاذبهء ] اين است كه مىگويد : لا ارَى الْمَوْتَ الّا سَعادَةً وَ الْحَياةَ مَعَ الظّالِمينَ الّا بَرَماً . اين به آن ارزش مىدهد . مىگويد براى من ارزش زندگى در اين است كه ظلم و ظالمى نبينم . من در كوخ و كلبه و در محروميت زندگى كنم ولى در جامعهء خودم عدالت را برقرار نمايم ؛ اين زندگى براى من گواراست . ولى من در بهترين كاخها زندگى كنم اما آنچه كه نسبت به ديگران مىبينم ظلم و ستم است و به همراه ظالم مىخواهم زندگى كنم ، مرگ براى من بر اين زندگى شرف دارد . نه تنها زندگى شخص امام حسين عليه السلام بلكه زندگى هركدام از هفتاد و دو تن كه تاريخ جريانى از آن نقل كرده است از چنين حقيقتى حكايت مىكند . شخصى به نام بشير خضرمى در همان ايامى كه در كربلا بود - يعنى در خلال دوم تا دهم محرم - گزارشى به او رسيد كه پسر جوانش در يكى از مرزهاى اسلامى اسير كفار شده . يك مرد وقتى كه بشنود جوانش به دست كفار اسير شده خيلى ناراحت مىشود ، خصوصاً بعد از آنكه اطلاع پيدا مىكند كه اگر كسى به آنجا برود و هديه يا پولى ببرد مىتواند او را نجات بدهد و گرنه در دست آنها مىماند و ممكن است او را بكشند يا برده كنند ، معلوم نيست چه سرنوشتى پيدا كند . اين مرد ناراحت شد و حق داشت . به اباعبداللَّه عرض كردند : فلان شخص از ياران شما چنين حادثه‌اى برايش پيش آمده . حضرت فوراً احضارش فرمود و اشياء گرانبها كه قابل تبديل به پول بود به او داد ، فرمود فوراً به آن مرز مىروى و با اين پولها بچه‌ات را خلاص مىكنى . اين مرد جمله‌اى گفت كه ديگر اباعبداللَّه در مقابل او حرفى نزد . عرض كرد : « اكَلَتْنِى السِّباعُ حَيّاً انْ فارَقْتُكَ » درندگان زنده زنده مرا بخورند اگر من تو را رها كنم و سراغ بچه‌ام بروم . اين جور انسان پا روى منافع شخصى و فردى خودش بگذارد ! اين است كه ارزش دارد . يك مادر ، جوانى داشته باشد كه تازه عروسى و زفاف كرده است و اتفاقاً با