پيامبران عليهم السلام را برمىانگيزد و آنان را به سوى خود دعوت مىكنند . اما وصى معرفى شده است و بىنياز است از اين كه به سوى خود دعوت نمايد ، چنان كه خداوند فرموده : « حق خدا بر مردم است بر آنان كه توانايى رفتن دارند كه خانهء خدا را زيارت كنند » ، حال اگر مردم حج را ترك كردند اين خانهء خدا نيست كه با ترك كردن آنها كافر شده باشد بلكه آنان با ترك خانهء خدا كافر شده‌اند ، زيرا خداوند آن خانه را براى شما به عنوان نشانه‌اى نصب كرده است . همچنين خداوند مرا به عنوان نشانه‌اى نصب كرده است آنجا كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اى على ، تو به منزلهء كعبه هستى كه بايد به زيارت آن رفت نه آنكه كعبه به زيارت كسى رود . ] اين خود تعبيرى است دربارهء كعبه كه به منزلهء پرچم مقدسى است « 1 » ولى از سنگ نه از پارچه ، مثل يك پرچم احترام و تقدس دارد ، مثل يك پرچم در ميدان جنگ همه بايد گرد او جمع شوند ، مثل يك پرچم تا او برپاست لشكر ايستاده و مقاومت مىكند و اگر خوابيد پشت سپاه و اردو مىشكند : لايَزالُ الدّينُ قائِماً ما قامَتِ الْكَعْبَةُ . يكى از درسهايى كه از حج بايد بياموزيم ، مبارزه با تفاخرات قومى و ملى و نژادى و گرد آمدن و توجه به اصول واحد معنوى است : تَعالَوْا الى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ انْ لانَعْبُدَ الَّا اللَّهَ . . . در قرآن كريم ، سورهء بقره ، آيهء 198 - 200 اين طور مىفرمايد : . . . فَاذا افَضْتُمْ مِنْ عَرَفاتٍ فَاذْكُرُوا اللَّهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرامِ وَ اذْكُروهُ كَما هَديكُمْ وَ انْ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلِهِ لِمَنَ الضّالّينَ . ثُمَّ افيضوا مِنْ حَيْثُ افاضَ النّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ انَّ اللَّهَ غَفورٌ رَحيمٌ . فَاذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكرِكُمْ اباءَكُمْ اوْ اشَدَّ ذِكْراً . [ پس چون از عرفات روانه شديد در مشعرالحرام ( بمانيد و ) به ذكر خدا

--> ( 1 ) . در خطبهء حضرت امير كه قبلًا نقل كرديم ( خطبهء اول نهج‌البلاغه ) فرمود : جَعَلَهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالىلِلْاسْلامِ عَلَماً وَ لِلْعائِذينَ حَرَماً .