خطابه‌اى كه ايراد نشد * « 1 » بسم اللَّه الرحمن الرحيم اللَّهُمَّ انَّكَ تَعْلَمُ انَّهُ لَمْ يَكُنِ الَّذى كانَ مِنّا مُنافَسَةً فى سُلْطانٍ وَ لَا الِتماسَ شَىْءٍ مِنْ فُضولِ الْحُطامِ وَلكِنْ لِنَرُدَّ الْمَعالِمَ مِنْ دينِكَ وَ نُظْهِرَ الْاصْلاحَ فى بِلادِكَ فَيَأْمَنَ الْمَظْلومونَ مِنْ عِبادِكَ وَ تُقامَ الْمُعَطَّلَةُ مِنْ حُدودِكَ « 2 » . خدايا تو خود آگاهى كه آنچه از ناحيهء ما صورت گرفت رقابت در كسب قدرت يا خواهش فزون‌طلبى نبود ، بلكه براى اين بود كه سنن تو را كه نشانه‌هاى راه تواند بازگردانيم و اصلاح آشكار و چشمگير در شهرهاى تو به عمل آوريم كه بندگان مظلوم و محرومت امان يابند و مقررات به زمين ماندهء تو از نو به پا داشته شوند . شرايط تقويمى ، يعنى مصادف بودن فردا كه پانزدهم شعبان است با ميلاد مسعود بزرگ مصلح جهانى و بزرگ منجى بشريت حضرت حجةبن الحسن ( عجّل

--> ( 1 ) * اين خطابه بنا بود در عصر 14 شعبان 98 هجرى قمرى در تهران در يك كنفرانس عمومى ايراد شود و به علت ممانعت پليس ايراد نشد . ( 2 ) . نهج‌البلاغه ، خطبهء 129 .