هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّياطِينُ . تَنَزَّلُ عَلى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ « 1 » . 18 ، 19 ، 20 . قلب ، روح ، سرّ عرفا در مورد روان انسان گاهى « نفس » تعبير مىكنند و گاهى « قلب » و گاهى « روح » و گاهى « سرّ » . تا وقتى كه روان انسان اسير و محكوم شهوات است « نفس » ناميده مىشود ، آنگاه كه مىرسد كه محل معارف الهى قرار مىگيرد « قلب » ناميده مىشود ، آنگاه كه محبت الهى در او طلوع مىكند « روح » خوانده مىشود ، و آنگاه كه به مرحلهء شهود مىرسد « سرّ » ناميده مىشود . البته عرفا به مرتبهء بالاتر از « سرّ » نيز قائلند كه آنها را « خفىّ » و « اخفى » مىنامند .

--> ( 1 ) شعراء / 221 و 222