سعى مىكنند حالت صوفيانهء پيغمبر را در خود ايجاد نمايند « 1 » و هم او مىگويد : اصول وحدت در تصوف بيش از همه جا در قرآن ذكر شده ، و همچنين پيغمبر مىگويد كه خداوند مىفرمايد : چون بندهء من در اثر عبادت و اعمال نيك ديگر به من نزديك شود من او را دوست خواهم داشت ، بالنتيجه من گوش او هستم به طورى كه او به توسط من مىشنود ، و چشم او هستم به طورى كه او به توسط من مىبيند ، و زبان و دست او هستم به طورى كه او به توسط من مىگويد و مىگيرد « 2 » همچنان كه مكرر گفته‌ايم ، سخن در اين نيست كه آيا عرفا و متصوفه توانسته‌اند درست الهام بگيرند يا نه ؛ سخن در اين است كه منشأ اين الهام گيرىها منابع خارجى است يا خود متون اسلامى ؟

--> ( 1 ) كتاب ميراث اسلام ، مجموعه‌اى از مستشرقين دربارهء اسلام ، ص 84 ( 2 ) ترجمهء اين حديث قدسى است : لا يَزالُ الْعَبْدُ يَتَقَرَّبُ الَىَّ بِالنَّوافِلِ حَتّى اذا احْبَبْتُهُ ، فَاذا احْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذى يَسْمَعُ بِهِ وَ بَصَرَهُ الَّذى يُبْصِرُ بِهِ وَ لِسانَهُ الَّذى يَنْطِقُ بِهِ وَ يَدَهُ الَّذى يَبْطِشُ بِها .