اولًا بايد ببينيم براى اسلام يك چنين جريانهايى وجود داشته است يا نه . البته تا حدودى امكان نداشته ولى از آن حد كه بگذريم امكان داشته است آن حدى كه امكان نداشته است همان است كه مىگوييد كتاب آسمانى ما قرآن كه ستون فقرات و تكيه گاه اسلام است محفوظ و مصون و پاك باقى مانده است و هيچ دستى و هيچ قدرتى نتوانسته در خود اين كتاب دخل و تصرفى بكند : إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ « 1 » . قرآن را خدا با يك فصاحت و بلاغتى و با يك معنويتى نازل كرد كه از همان اول در سينه‌ها حفظ مىشد ، بعلاوه به امر پيغمبر نوشته مىشد . هيچ دستى ، چه از ناحيهء دوستان نادان و چه از ناحيهء دشمنان زيرك نتوانست در اين كتاب مقدس تغيير و تبديلى ايجاد كند ، و همين است كه حكم دستگاه تصفيه را دارد . آلودگيهاى فكرى در دنياى اسلام از اين يكى كه بگذريم در ساير قسمتها اين امكان آلودگى بوده است ، از جمله در سنت پيغمبر اكرم . دليلش گفتهء خود پيغمبر صلى الله عليه و آله است . اين حديث را شيعه و سنى روايت كرده‌اند كه پيغمبر فرمود : كَثُرَتْ عَلَىَّ الْكِذابَةُ « 2 » دروغ بندهاى به من زياد شده‌اند ، و اگر از من حديثى شنيديد آن را بر قرآن عرضه كنيد ، اگر ديديد مخالف قرآن است بدانيد از من نيست و به من بسته‌اند . اين را خود پيغمبر در زمان خودشان فرمودند ، با وجود اينكه هنوز اول اسلام بود . معلوم مىشود كه يك عده دروغگو پيدا شده بودند . عدهء آنها در آن زمان شايد آنقدر زياد نبود و پيغمبر پيش بينى كرد كه در دوره‌هاى بعد زياد خواهد شد ، زياد هم شد . در زمان پيغمبر اگر كسى دروغى به پيغمبر مىبست ، براى يك امر كوچك و يك غرض شخصى بود . مىخواست حرف خودش را به كرسى بنشاند ، مىگفت من از پيغمبر اين‌طور شنيده‌ام . اما در زمانهاى بعد دروغ بستن به پيغمبر جنبهء اجتماعى پيدا كرد ، يعنى ابزارى شد در دست سياسيون . خلفاى وقت از اين موضوع به نفع سياستهاى خودشان استفاده مىكردند ، پولها خرج مىكردند ، محدّثينى را كه ايمانشان سست بود و بندهء دينار و درهم بودند پيدا مىكردند و پولها مىدادند كه مثلًا در فلان موضوع يك حديث نقل

--> ( 1 ) حجر / 9 ( 2 ) كافى ، ج 1 / ص 62