بخوان كه جهاد كنى . حالا اگر يك سرباز اشتباه كند ، بجاى اينكه جهاد كند نماز بخواند ، بايد به او فهماند كه اينها از هم جدا نيستند . مثل بعضى از افراد پولدار كه مىگويند ما كه پول داريم ، بجاى نماز خواندن پول مىدهيم ! كِى چنين چيزى مىشود ؟ ! اسلام آن انفاقى را كه منفك از نماز باشد اصلًا قبول ندارد . اگر عكسش را بگوييد ، يك آدم پول پرست و پول دوست اما آمادهء خدمت بگويد من بجاى اينكه انفاق بكنم نماز مىخوانم ، از ما هفده ركعت نماز واجب خواسته‌اند و مجموعاً پنجاه و يك ركعت خواسته‌اند ، من بجاى اينها صد و دو ركعت نماز مىخوانم ، مثلًا نماز قضاى ديگران را هم مىخوانم كه از من پولى نخواهند ، آيا اين قبول است ؟ نه . پس بايد به مردم فهماند كه تعليمات اسلامى تجزيه ناپذير است ، به منزلهء اعضاى يك پيكره‌اند : نماز به جاى خود ، حج به جاى خود ، زكات به جاى خود ، خمس به جاى خود ، امر به معروف و نهى از منكر به جاى خود . موقع هركدام بايد شناخته شود . آن كسى كه دربارهء نماز گفت : حَىَّ عَلى خَيْرِ الْعَمَل او حساب كرده گفت . در اين زمانى كه تو هستى كه سربازان تو با دنيا طرف شده‌اند ، باز بايد نماز را با صفت « خيرالعمل » ذكر كرد . افراطكارى يا جهالت ما اسم اين نوع تصرفات و رعايت مقتضيات زمان را افراطكارى يا به عبارت ديگر جهالت مىگذاريم ، چون اين ناشى از حساب نكردن است ، ناشى از اين است كه حساب ناقص است . حبيب بورقيبه - كه نمىدانم اين شخص چه موجودى است ! - هرسال يك بار عليه روزه قيام مىكند مىگويد : مردم روزه نگيرند براى اينكه از نيروى كار كارگر كاسته مىشود . البته به اين موضوع جنبهء اسلامى هم مىدهد به اين عنوان كه اسلام به كار اهيمت مىدهد ، كار در اسلام محترم است پس روزه نگيريد براى اينكه بايد كار بكنيد ؛ وقتى كه بشر بايد كار بكند پس هر چيزى كه از نيروى كار مىكاهد خوب نيست . نقطهء مقابل اين سخن اين است : هرچيز كه نيروى كار را تقويت مىكند خوب است . مثلًا اگر فرض كنيم ويسكى و شراب نيروى كار را اضافه مىكند ، پس كارگرها نبايد روزه بگيرند و بايد روزى يك بطرى ويسكى بياشامند تا كار بكنند .