مىزنم ، اين محكوم است ولى اگر مد بالاى زانو بيايد بايد از آن جلوگيرى كرد . اين فيلمهاى مهيّج و خانمان برانداز را نمىشود به عنوان پديده قبول كرد . اگر وسيله‌اى پيدا شود ، آن وسيله را مىتوان براى هدفهاى مشروع و نامشروع استخدام كرد . وسيله كه بيچاره زبان ندارد ، مانند بلندگو كه كارش اين است كه صوت را قوى مىكند . آن بيچاره مىگويد اگر ذكر خدا را بگويى من قويتر مىكنم ، اگر كفر هم بگويى من قويتر مىكنم . راديو فى حد ذاته ابزارى است كه هرچه در پشت آن دستگاه گفته شود با برد زيادى تحويل مىدهد ، اما زبان بسته آيا هيچ مىگويد كه اينجا فلان تصنيف را بخوانيد يا آيهء قرآن را بخوانيد ؟ تلويزيون هم از همين قبيل است . اگر كسى در مورد وسايلى كه انسان را به هدفهاى صحيحش نزديك مىكند بگويد من نمىخواهم از اين وسايل استفاده كنم و آنوقت كسى كه دنبال هدفهاى نامشروع مىرود از همين وسايل استفاده كند و اين كه دنبال هدفهاى مشروع مىرود از اين وسايل استفاده نكند ، چنين شخصى محكوم به شكست است . مثل اينكه شما بگوييد من مسلمانم و مىخواهم هدف اسلامى را تعقيب كنم ، مىخواهم جهاد كنم و واقعاً هم قصد شما للَّه است . ديگرى در راه شيطان مىخواهد بجنگد ، در راه ماديگرى و فساد مىجنگد . اما او از وسايلى كه امروز پيدا شده است مثل توپ و تفنگ و خمپاره استفاده مىكند و شما مىگوييد من به وسيله كار ندارم ، مىخواهم با كارد و شمشير بجنگم . قطعاً شما محكوم هستيد ، هدف شما محكوم است . شما هدف خود را با دست خودتان محكوم كرده‌ايد . حاجتهاى ثابت و حاجتهاى متغير اين است معناى تقاضا و اقتضاى زمان . تقاضاى زمان را با پسند مردم و پديدهء قرن اشتباه نكنيد . حاجتهاى اوّلى بشر ثابت است . حاجتهاى ثانوى يعنى حاجتهايى كه انسان را به حاجتهاى اوّلى مىرساند ، متغير است . اين حاجت زمان مىگويد من تغيير كرده‌ام و اگر جنابعالى بخواهيد خشكى به خرج بدهيد ، محكوم به شكست هستيد و نتيجه‌اش اين مىشود كه فلان آهنگ را او مىتواند با وسيلهء قوى به گوش