حاضر است به خاطر اينكه وضع زندگى ما در دنياى امروز اجازه نمىدهد كه در سنين شانزده سالگى و هجده سالگى ازدواج كنيم دوران بلوغ را به تأخير بيندازد و تا ما فارغ التحصيل نشده‌ايم غريزهء جنسى از سر ما دست بردارد ؟ . آيا جوانان حاضرند يك دوره « رهبانيت موقت » را طى كنند و خود را سخت تحت فشار و رياضت قرار دهند تا زمانى كه امكانات ازدواج دائم پيدا شود ؟ فرضاً جوانى حاضر گردد رهبانيت موقت را بپذيرد ، آيا طبيعت حاضر است از ايجاد عوارض روانى سهمگين و خطرناكى كه در اثر ممانعت از اعمال غريزهء جنسى پيدا مىشود و روانكاوى امروز از روى آنها پرده برداشته است صرف نظر كند ؟ . دو راه بيشتر باقى نمىماند : يا اينكه جوانان را به حال خود رها كنيم و به روى خود نياوريم ؛ به يك پسر اجازه دهيم از صدها دختر كام برگيرد ، و به يك دختر اجازه دهيم با دهها پسر رابطهء نامشروع داشته باشد و چندين بار سقط جنين كند ، يعنى عملًا كمونيسم جنسى را بپذيريم ؛ و چون به پسر و دختر « متساوياً » اجازه داده‌ايم ، روح اعلاميهء حقوق بشر را از خود شاد كرده‌ايم ، زيرا روح اعلاميهء حقوق بشر از نظر بسيارى از كوته فكران اين است كه زن و مرد اگر بناست به جهنم دره هم سقوط كنند دوش به دوش يكديگر و بازو به بازوى هم و بالأخره « متساوياً » سقوط كنند . آيا اينچنين پسران و دخترانى با چنين روابط فراوان و بيحدى در دوران تحصيل ، پس از ازدواج دائم مرد زندگى و زن خانواده خواهند بود ؟ . راه دوم ازدواج موقت و آزاد است . ازدواج موقت در درجهء اول زن را محدود مىكند كه در آن واحد زوجهء دو نفر نباشد . بديهى است كه محدود شدن زن مستلزم محدود شدن مرد نيز خواه ناخواه هست . وقتى كه هر زنى به مرد معينى اختصاص پيدا كند قهراً هر مردى هم به زن معينى اختصاص پيدا مىكند ، مگر آنكه از يك طرف عدد بيشترى باشند . بدين ترتيب پسر و دختر دوران تحصيل خود را مىگذرانند بدون آنكه رهبانيت موقت و عوارض آن را تحمل كرده باشند و بدون آنكه در ورطهء كمونيسم جنسى افتاده باشند . ازدواج آزمايشى اين ضرورت اختصاص به ايام تحصيل ندارد ، در شرايط ديگر نيز پيش مىآيد . اصولًا ممكن است زن و مردى كه خيال دارند با هم به‌طور دائم ازدواج كنند و