مسؤول قانونى تأمين مخارج خانواده باشند . . . اين مجله مىنويسد : خانم مك دانيل مىگويد : يكى از زنان به علت برداشتن وزنه‌هاى سنگين دچار خونريزى داخلى شده است . ما مىخواهيم به وضع سابق برگرديم ، دلمان مىخواهد مردان با ما مثل زن رفتار كنند نه مثل يك كارگر . براى طرفداران آزادى زنان اين موضوع خيلى ساده است كه در اتاقهاى مجلل خود بنشينند و بگويند زنان و مردان با هم برابرند ، زيرا تاكنون گذارشان به كارخانه‌ها نيفتاده است . آنها خبر ندارند كه بيشتر زنان مزدبگير اين كشور بايد مثل من در كارخانه‌ها كار كنند و جان بكنند . من اين برابرى را نمىخواهم ، زيرا انجام كارهاى مخصوص مردان از عهده‌ام برنمى آيد . مردان از نظر جسمى از ما قويترند و اگر قرار باشد كه ما با آنها رقابت شغلى داشته باشيم و كارمان نسبت به كار آنها سنجيده شود ، من به سهم خود ترجيح مىدهم كه از كار بر كنار شوم . امتيازاتى را كه زنان كارگر ايالت اهايو از دست داده‌اند به مراتب بيش از آن مزايايى است كه توسط قانون حمايت كارگران كسب كرده‌اند . ما شخصيت زن بودن را از دست داده‌ايم . من نمىتوانم بفهمم از آن وقتى كه آزاد شده‌ايم چه چيزى عايدمان شده است ، البته امكان دارد عدهء معدودى از زنان وضعشان بهتر شده باشد ولى مسلماً ما جزء آنها نيستيم . اين بود خلاصه‌اى از آن مقاله . از محتواى مقاله پيداست كه اين بانوان از ناراحتيهايى كه به نام « آزادى » و « برابرى » بر آنها تحميل شده است آنچنان به ستوه آمده‌اند كه دشمن اين دو كلمه شده‌اند ، غافل از اينكه اين دو كلمه گناهى ندارند . زن و مرد دو ستاره‌اند در دو مدار مختلف ؛ هر كدام بايد در مدار خود و فلك خود حركت نمايد « لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ » « 1 » . شرط اصلى سعادت هر يك از زن و مرد و در حقيقت جامعهء بشرى اين است كه دو جنس هر يك در مدار خويش به حركت

--> ( 1 ) . يس / 40 .